De sunshine blogger award

Gisteren werd ik -op de eerste écht zonnige lentedag van het jaar- genomineerd voor de sunshine blogger award door Lara van Lara’s Little Bliss. Ik leerde Lara nog maar even geleden kennen, maar heb intussen al door dat we meer dan enkel een op één letter na identieke naam gemeen hebben. De sunshine blogger award is een award van bloggers voor bloggers die anderen inspireren om creatief en positief te zijn in de wereld van het bloggen. Aan de hand van 11 vragen leer je wat bij over de persoon in kwestie.

Vroeger had ik een hekel aan vragen over mezelf beantwoorden (nu soms nog 😉 ) maar dit concept spreekt me wel aan omdat het een verbondenheid tot stand brengt onder bloggers, en je leuke nieuwe blogs leert kennen, dus dankjewel Lara! 🙂

1. Waar ben je fier op?

Mijn doorzettingsvermogen. De weg naar mijn doelen is tot nu toe zeker geen rechte lijn geweest maar ik denk dat ik net daaruit geleerd heb vol te houden en tegenslagen te incasseren. Ik hou van de wetenschap (en de ondervinding) dat mensen zichzelf sterker kunnen maken.

2. Naar welke persoon kijk je op?

Ik kijk niet op naar specifieke personen. De personen waarvoor ik bewondering heb, zijn vaak nobele onbekenden 😉 Mensen die iets goeds doen voor anderen of voor de wereld, zonder hiervoor rijkelijk bedankt of beloond te willen worden. Dat kan gaan over mensen die ik ken, maar soms ook iemand die per toeval mijn pad kruist, of een persoon in een reality programma (nee, niet temptation island 😉 ). Ik kan echt ontroerd raken door mooie mensen.

 
3. Waar ben je dankbaar voor?

Voor veel dingen. Voor mijn familie en vrienden in de eerste plaats. Voor mijn gezondheid (ja, ik word oud – Als kind vond ik dat met Nieuwjaar alleen oude mensen elkaar een goede gezondheid wensten). Voor het vrije land waarin ik geboren ben. Voor de zon, voor koffie, voor de zovele mooie plekken op deze aarde. Voor mijn capaciteiten (niet opschepperig bedoeld, ik besef gewoon dat het veel erger kon 😉 ). Voor het feit dat er mensen bestaan die muzikaal aangelegd zijn (wat zou de wereld zijn zonder hen). Voor mijn hooggevoeligheid.

 
4. Wat zou je graag nog willen leren?

Ook weer: heel veel. Maar als ik er een paar moet uitkiezen:

-Op praktisch vlak: een autoband leren vervangen, beter fotograferen, leren tekenen

-Op mentaal/spiritueel vlak: het lijkt me wel iets om écht te kunnen mediteren. En daarnaast: misschien kan een cursus ‘anger management’ wel geen kwaad om deze emoties iets beter te leren controleren. Klinkt erger dan het is, maar toch. Ooit werd ik tijdens een bezoek aan de Standaard Boekhandel door mijn lief op dit boek gewezen. Juist ja, voor kinderen. Het kan een begin zijn. 😉

5. Waar zie je jezelf in 10 jaar?

Moeilijkste vraag ever. Geen idee, en als ik eerlijk ben, wil ik het zelf ook nog niet weten. 🙂

 
6. Wat betekent succes voor jou?

Een betere versie van jezelf worden. Soms zit dat in kleine overwinningen, soms in grote. In staat zijn je eigen grenzen te verleggen. Voor mij is vooruitgang zien bij mezelf wel belangrijk, en ik word soms wat zenuwachtig als dat ‘stagneert’. Nu ik dit schrijf, maak ik mezelf de bedenking dat succes soms misschien ook zit in het vrede nemen met de situatie zoals die nu is. (redelijk tegengesteld aan het vorige, ik weet het 😉 ). Maar voor mij persoonlijk geldt de eerste definitie het meest.

7. Welk boek (of welke film) zou je aanraden aan jouw lezers?

Er circuleren op dit moment verdeelde meningen over Griet op de Beeck, maar haar eerste boek ‘Vele hemels boven de zevende’ vond ik echt ontroerend mooi. Hoe mensen stuntelend proberen overeind te blijven in het leven, dat prachtig maar tegelijk ook lastig kan zijn. Voor mij was dat een omschrijving van hoe het leven echt is, in al haar facetten. Vaak viel mijn mond open van verbazing, omdat de omschrijvingen zo akelig accuraat waren en de woordkeuzes ook de mijne hadden kunnen zijn. Heel veel herkenbaarheid, maar wellicht geldt dat niet voor iedereen. Wanneer je alleen schone schijn wil in het leven en je liever wegkijkt van wat misschien minder zonnig maar wel echt is, dan is dit boek niets voor jou.

8. Wat is jouw favoriete herinnering aan jouw kindertijd/jeugd?

Moeilijk om er één te noemen, maar mijn zussen en ik vonden het altijd leuk om op warme zomerdagen alle speelgoed boven te halen en daarmee het gazon te bezaaien. Tot het begon te regenen, en al die spullen in zeven haasten weer naar binnen moesten. Gewoon het onbezorgde gevoel van kind zijn, niets moeten, en als grootste dilemma de twijfel welke smaken je zou kiezen als de ijscoman je huis passeerde.

9. Waar zou je graag nog op reis gaan?

Waar niet? Hoog op mijn verlanglijstje momenteel: Australië, Nieuw-Zeeland, en alles wat Scandinavië is. En naar Japan, Rusland en Namibië wil ik ook ooit eens. Ik heb voorkeuren voor bepaalde landen, maar als mijn tijd en portemonnee het toelaat, wil ik liefst zoveel mogelijk verschillende culturen opsnuiven. Ik wil weten hoe het is om op de meest uiteenlopende plaatsen op deze planeet te leven.

10. Wat vind je een mooie karaktereigenschap?

Oprechtheid en eerlijkheid. Met anderen maar ook met jezelf.

11. Wat doe je graag in jouw vrije tijd?

Sporten, lezen, uitstapjes maken. En bloggen als er tijd overschiet. 😉

Nu is het mijn beurt om 11 vragen te bedenken voor 11 andere bloggers. Hieronder mijn selectie. Sommigen onder hen volg ik openlijk, anderen stilzwijgend. Ik ben slecht in het nalaten van comments, maar ik lees hen wel allemaal graag.

  1. Mrs Curly
  2. Miss Bliss
  3. Journey of a Gypsy
  4. Svrine 
  5. Mooi ding
  6. Josie’s Little Things
  7. Sofinesse 
  8. Bertnbreakfast
  9. Blue Tales
  10. Bijengezoem
  11. Read my mind

 

Dit zijn de 11 vragen die ik voor hen heb:

  1. Hoe kwam je bij je blognaam?
  2. Beschrijf de perfecte man/vrouw voor jou in 3 woorden
  3. Wat was één van de meest bepalende momenten in je leven?
  4. Wat wilde je worden toen je klein was en wat ben je nu geworden?
  5. Geloof je in liefde op het eerste zicht?
  6. Wat was het hoogtepunt van je dag of week en waarom?
  7. Als je de absolute waarheid kon te weten komen, welke vraag zou je dan stellen?
  8. Wat is je lievelingseten?
  9. Welk excuus gebruik je het meest?
  10. Wat is je ergste of mooiste (je mag kiezen 😉 ) vakantie ervaring ooit?
  11. Wie heb je liefst als baas: een man of een vrouw?

Ik ben al benieuwd naar de antwoorden. 🙂 Prettige ZONdag!

Lana x

 

Ontdek ‘All About Eve’ in Hasselt

Begin maart komt stilaan de lente in zicht, zou je denken, maar niks daarvan dit jaar. In de plaats kregen we vorige week vrijdag een Siberische koufront over ons heen, inclusief een uitgesteld witte kerst-tafereel. De dag waarop heel België massaal paniek zaait en afspraken verzet -ook al gaan die letterlijk twee straten verder door- stap ik in mijn auto voor een ritje Gent-Hasselt en terug. Eerlijk: De 500 meter die ik te voet aflegde, waren stukken riskanter dan de kilometers in de auto. Maar wat heb ik in godsnaam in Hasselt te zoeken dat ik er -volgens sommigen althans- mijn leven voor riskeer? 😉

Ik ben uitgenodigd door Eveline, een goedlachse, sympathieke madam met een aanstekelijke energie, die in Hasselt haar splinternieuwe concept store ‘All about Eve’opent. Zaterdag was de officiële opening, en de dag voordien kregen we tijdens een blog-event als het ware een avant-première, waarbij ons wat voorsmaakjes worden geserveerd. En dat laatste mag je letterlijk nemen. 😉

Misschien even beginnen bij het begin: Ik ken Eveline eigenlijk nog niet zo lang, maar meteen was er wel een positieve connectie. Haar Limburgse roots zitten hier zonder twijfel voor iets tussen (= sowieso een streepje voor bij mij omwille van de hartelijkheid en warmte die ze uitstralen), maar daarnaast voelde ik meteen dat we over dezelfde onderwerpen nadenken, en bewust op zoek gaan naar dingen die ‘echt’ zijn; natuurlijk, onvervalst, betrouwbaar, duurzaam.

Die zoektocht bracht Eveline als eerste bij natuurlijke cosmetica. Vanuit een eigen behoefte aan het makkelijk vinden van natuurlijke, dier- en milieuvriendelijke huidverzorging en make-up, besloot ze deze zelf aan te bieden op haar eigen webshop. Sinds 3 maart zijn de producten dus ook fysiek te vinden in de Ridderstraat in Hasselt. En als je daar dan toch bent, zou het zonde zijn om je niet tegoed te doen aan een heerlijke hindu bowl van Chef Bhumi. 😉 Eveline heeft namelijk ook een passie voor puur, vegetarisch en veganistisch eten, en zo werd dit vanzelfsprekend de tweede bouwsteen van haar concept store. Ik mocht proeven van de geweldig lekkere ‘Krishna bowl’, met naan en seizoensgroenten. Bhumika, afkomstig van Mumbai, kookt met veel liefde en dat proef je gewoon! Voor mij doen de kruiden het hem ook heel erg. Ze zorgen ervoor dat je even naar de andere kant van de wereld geflitst wordt. Wat heeft een mens nog meer nodig op een koude winterdag? Oh ja, een handcrème van Florame komt nu wel van pas. 😉 Voeg daar een aangename babbel met gastvrouw Eve aan toe, en je bent ondergedompeld in positieve vibes, klaar om de wereld -die je net mee een beetje mooier gemaakt hebt!- weer aan te kunnen.

 

Mijn eerste trail run, oftewel modderdoop.

10 februari 2018. Boven mijn hoofd een stralende zon, onder mijn voeten een heerlijke mix van bosgrond met regen en gesmolten sneeuw: modder dus. Slijk. Bagger. Noem het zoals je wil, maar alleszins niks wat lekker loopt.  Het contrast met het verwarmende winterzonnetje kon niet groter zijn. Hier en daar hoor ik onheilspellende gesprekken. Dat het parcours loodzwaar is, dat er gevreesd wordt voor blessures. Ik sta aan de start en heb al water in mijn schoen. Gelukkig weet ik nog niet dat ik de komende 21 kilometer met natte voeten zal lopen.

Dit is nog maar mijn tweede halve marathon en mijn allereerste trail run. ‘Ik heb weer iets in mijn hoofd gehaald’, denk ik. Maar niet zonder reden. Of laat ons zeggen: met meer dan enkel de reden van zelfkwelling en het verleggen van mijn grenzen, deze keer. Ik moest en zou iets lopen op 10 februari. Dit is namelijk de dag waarop mijn meterke 100 jaar geworden zou zijn. Niet dat zij iets had met lopen ofzo, maar ik wil gewoon iets doen voor haar. Iets lastig, omdat zij het ook vaak lastig had de laatste jaren.

IMG_7773

En dan wordt het startschot gegeven. Een hoopje nog op elkaar gepakte lopers en modder, dat is om problemen vragen. Na nog geen kilometer gaat er al iemand onderuit. Toevallig een beer van een vent. Toevallig knalt hij ook tegen mijn arm, en kan ik mij met moeite recht houden. De toon is gezet. Aanvankelijk probeer ik nog zoveel mogelijk de diepe modder en plassen te ontwijken, maar na amper twee kilometer wordt het wel duidelijk dat dit niet zal lukken: water over de volledige breedte van de weg waar we hoe dan ook door moeten. Pijnlijke kreten weergalmen tussen de bomen, want dat ijswater tot over je enkels doet niet bepaald deugd. Ik kijk op mijn Polar en zie dat er nog maar twee kilometer achter ons liggen. Nog eens negen keer dit, denk ik. Dat lukt nooit. Héél even doemt de gedachte dat ik dit van niemand moét doen op in mijn hoofd. Maar dan denk ik aan meter, en dat opgeven geen optie is.

IMG_7788

Hoe meer kilometers op de teller, hoe meer bedreven ik raak in het rechtop blijven. Ik begin door te hebben hoe je met de modder moet omgaan, hoe ik mijn voeten moet plaatsen. Maar één ding is zeker: dit parcours is niet gemaakt voor gevoelige enkels. Stabiliteit in al je gewrichten trainen is trouwens iets wat elke trail runner kan gebruiken. Soms moet ik luidop lachen met mijn grappige pasjes, en al bij al vind ik het een wonder dat ik op die 21 kilometer niet één keer tegen de grond gesmakt ben.

Na kilometer acht begin ik echt te genieten van de omgeving; van de geur van bos, de zon door de bomen en fluitende vogeltjes. Wanneer ik exact in de helft ben, blijkt dat mijn meest enthousiaste (maar zieke) supporter Eelke er plots toch is! Haar gejuich geeft mij nieuwe energie, en met de wetenschap dat ik het parcours nu toch ken, begin ik optimistisch aan ronde twee. Maar na enige tijd begin ik het ploeteren toch te voelen in mijn benen. Ik sleur al de hele tijd het gewicht van natte schoenen mee, en telkens je voeten uit de modder moeten trekken is niet echt hetzelfde als je benen gewoon opheffen. De laatste kilometers ben ik dan ook aangewezen op doorbijten en stemmetjes in mijn hoofd het zwijgen opleggen. Ik denk weer aan meter, en hoe ze soms zo heeft afgezien en pijn gehad. ‘Daar is dit echt niks tegen’, denk ik. In de laatste bocht staan mijn supporters en sleep ik mij door de laatste meters. Aan de finish doet letterlijk alles pijn, maar wat ben ik blij dat ik dit gedaan heb! Alweer een grens verlegd. 😉 Gelukkige verjaardag, liefste meter.x

IMG_7779IMG_7790IMG_7789IMG_7778

 

Hoe gedichten dagen

Vandaag deel ik graag woorden die niet de mijne zijn, maar die vaak zoveel herkenbaarheid in zich dragen dat ze het wel zouden kunnen zijn.

Bladerend in enkele poëziebundels begin ik te speculeren over hun ontstaan, voel ik berusting, ontreddering, maar verbaas ik mij vooral over hoe samensmeltingen van 26 letters zo kunnen betoveren.

De eerste twee gedichten komen uit de gedichtenbundel ‘Alles wacht op ons’ van Claire Vanden Abbeele. Een boekje waar ik enkele jaren geleden op de boekenbeurs toevallig tegenaan botste.

De laatste twee gedichten zijn van de hand van Lotte Dodion, woordkunstenares en oude studiegenote wiens literair parcours ik met graagte volg en lees.

 

Alles is tijdig tijdloos

Er lekken gaten in deze geleende tijd
medeplichtig aan de ontplooiing van mijn zelf.
Er ligt een waanzinnige samenhang tussen durende uren.
Door alles heen schemert verlangen dat duwt naar geluk.
Er wringt iets wat uitloopt op buigen of barsten.
Iets wat littekent of zalft.

Alles is tijdig tijdloos rakend.
Ik kan niet meer terug.
Ik wil niet meer terug.
Beroofd van mijn onschuld 
ben ik de gevangene van het meedogenloze weten 
dat de blutsen op mijn ziel
en de builen van mijn zijn
het manuscript van mijn leven voltooien.

Claire Vanden Abbeele (Alles wacht op ons)

 

 

Warm en weerloos

Herkenbaar en eenduidig schrijf je geschiedenis.
Je legt de dode plekken in mijn ziel bloot
alsof je nooit anders hebt gedaan dan dit eeuwige enige:
alles in een ander licht zetten
een spanningsboog trekken tot aan de pointe
bloedmooi afdalend naar die plek
waar alles van waarde opeenvolgend gelijktijdig
warm en weerloos is.

Claire Vanden Abbeele (Alles wacht op ons)

 

Bouwverlof

ik wil niet op ons terugkijken
als op een puinhoop
wij hebben elkaar nooit
met de grond gelijkgemaakt

nu staken we de werkzaamheden
verboden de werf te betreden
niets nog uitgetekend gepland
wij zijn braakland

maar trek dan je veiligste schoenen aan
durf weer op mijn grond te komen staan
tooi je twijfels als helm
en draag mij je stenen bij

ik wil niet af geraken
zonder jou

Lotte Dodion (Kanonnenvlees) 

 

Aansluiting gemist

we zullen zeggen 
dat je hoofd niet spoorde
je steeds van het een naar het ander
nooit ergens echt
je daar dan bij hebt neergelegd
als een uitroepteken
sorry dat ik zo in de weg lig

we zullen zeggen
dat we het niet zagen komen
wij wijken niet af
verdwalen is een keuze

we zullen zeggen 
dat vertrekken zonder afscheid vluchten is
wie altijd heen en terug wil
is niet op weg is de weg kwijt
het is een kwestie van tijd tot
iedereen bestemming bereikt

er is maar zoveel vertraging
die we kunnen verdragen

Lotte Dodion (Kanonnenvlees) 

 

Hebben jullie nog gedichtentips? Ik word graag geïnspireerd!

Lana x

 

De gehaastheid der dingen

‘Haast en spoed is zelden goed’, volgens het cliché, maar traag en rustig is voor wie er niet toe doet.

Of zo lijkt het toch vaak. Wie bewust zijn dagen niet volpropt en al eens een blanco weekend heeft (oh how I envy you) kan makkelijk als saai en vriendenloos aanzien worden. Wie niet meedoet aan het social media circus -dat soms meer weg heeft van een kleuterklas vol jengelende, aandacht vragende driejarigen- die is ‘niet meer mee’.

En wie wil er nu een saaie, vriendenloze sukkel zijn die niet meer mee is? Juist ja. Niemand. Dat we àlles willen, is geen nieuw gegeven. Maar hoe lang we dat nog gaan vaststellen en tegelijk ongemoeid verder blijven racen, dàt vraag ik mij af. En daar knelt ook al eens mijn schoentje: te vaak wil ik alles wat mij interesseert gedaan hebben, overal bij zijn, alles gehoord en beleefd hebben. Een mens zou maar eens iets kunnen missen, de HORROR! 😉 *Feel the FOMO kicking in*

Alleen: Zelfs al mis ik niets, word ik daar niet altijd gelukkig van. Integendeel: Soms zit mijn hoofd te vol. Met informatie, to do’s (veel doen creëert absurd genoeg nog meer to do’s), verhalen, zorgen van anderen, stemmingen,… Mijn prikkelzoekend ADD-brein clasht dan al eens met mijn hooggevoelig, soms prikkelvermijdend lichaam. En dan gaat het licht plots uit. -Don’t worry, ik heb de schakelaar snel weer gevonden – Een hoofd dat blokkeert en hersenen die letterlijk verdoofd lijken. Even dacht ik dat dit mijn nieuwe, permanente gesteldheid zou worden. Dat ik gedoemd was om mij eeuwig en altijd zo retarded te voelen en er hersencellen onheroepelijk vernietigd waren (absoluut geen zin voor dramatiek hier). Maar de rewind knop gaf mij een inzicht over de voorbije weken dat even eenvoudig als evident was: Ik had gewoon nood aan rust.

De afgelopen tijd had ik te veel en te laat gewerkt, was ik nooit voor 19u à 20u thuis, had ik te veel uren in de file gesleten, te weinig geslapen, veel zorgen gehad voor zowel mensen als voor mijn lief viervoetig vriendinnetje dat aan een zeldzame hartziekte lijdt en veel medische zorgen nodig heeft. En daarbij had ik, naast alle moetens, mijn vrije momenten vol gepropt met willens: sport, vrienden en familie. Waarvan de meesten zich op minstens 45 minuten van mijn woonplaats bevinden.

Eigenlijk had ik het al een tijdje terug kunnen weten: Als uw lief belt met de mededeling dat de diepvries in alarm staat omdat uw sokken ertussen steken, dan mag er al eens een (alarm)belletje gaan rinkelen bij uzelf ook. Want voor alle duidelijkheid: dit is zelfs voor mij geen normaal gedrag. Dus ben ik nu een week bewust weinig aan het doen, zonder er mij slecht over te voelen. Ik sta op wanneer ik mij er klaar voor voel. Ik hang in de zetel met een boek. Ik sport wanneer ik er zin in heb. Ik kook rustig en bewust. Doe één ding tegelijk. WAT EEN ZALIGHEID. En tot nu toe geen protest van mijn innerlijk Duracell konijn.

Wat ik mezelf wens voor 2018: Minimalisme boven perfectionisme. Beter ‘nee’ kunnen zeggen, ook tegen leuke dingen. Meer bewuste rust en minder schuldgevoelens. Oh ja, en de kunst verwerven van wasmanden twee weken onaangeroerd te laten staan. Zeker ook dat.

En hoe zit dat bij jullie? Klinkt dit herkenbaar of horen jullie het donderen in één of andere Duitse stad? Ik heb zo’n vermoeden, maar zeg toch maar. 😉

Lana x

 

Lezen rockt, en andere waarheden. #daaromleesik

De prachtige Gentse bibliotheek de Krook deed vorig weekend dienst als terrein voor het festival vol leesplezier #daaromleesik. Vergelijk de bibliotheek met een festivalwei, auteurs met artiesten, en de boeken met doorleefde liedjesteksten en dan wordt lezen keiharde rock, toch? Niet eens met mij? Dat hoeft ook niet, maar ikzelf zie wel wat parallellen tussen lezen en muziek.

Zo heb je onze motivatie. We lezen om te leren, om dingen (beter) te begrijpen en onze kennis te vergroten. Maar evengoed gewoon om te ontspannen, om even te ontsnappen aan de werkelijkheid, om te vergeten of net om te herinneren. Ik denk dat deze drijfveren evengoed voor muziek opgaan. Boeken en muziek vertellen beide een verhaal. In sommige gevallen vrolijke, opgewekte verhalen, maar vaak ook een relaas van tegenslag en ellende. Onder auteurs en artiesten bevinden zich ontegensprekelijk heel wat getormenteerde zielen. Iemands levensverhaal zorgt voor een gevoel van verbondenheid tussen de auteur en de lezer, of tussen de artiest en zijn publiek. Herkenning is een belangrijk element om ‘mee’ te zijn in een verhaal. Ooit het gevoel gehad dat een liedje over jouw leven gaat? Juist ja, herkenning. 😉

Goed, terug naar dat lezen. Naar de bibliotheek. Naar zaterdagavond. Want daar ging het hier over. In het Krookcafé vertelt Herman Brusselmans tijdens ‘M’as-tu-lu’ in dialoog met Annemone Valcke welke boeken we zeker gelezen moeten hebben. De opvallende rode draad in zijn keuzes ligt in het feit dat de auteurs vaak losers zijn (of zo omschrijft hij ze althans zelf), mensen die succes nastreven maar daar niet steeds in slagen. Volgens hem zijn we allemaal mensen die mislukkingen trachten te vermijden. Dat zijn voorliefde voor zulke boeken voor een stuk te maken heeft met vereenzelviging erkent hij ook zelf.

Ik ben geen diehard fan (sorry Herman), hoewel ik hem met de jaren wel heb leren appreciëren. Achter de façade van vulgariteit en je-m’en-foutisme zit wel degelijk meer diepgang dan je zou vermoeden. Hoe ben ik hier dan terecht gekomen in the first place? Simpel, ik hou van bibliotheken en boeken. Van nieuwe boeken ontdekken ook. En ook al lees ik momenteel te weinig, dat blijft mij aantrekken. Ik hou van de geur van bibliotheken, van de sfeer die er hangt en de geschiedenis die er tot leven komt. Zo ontelbaar veel verhalen en zielenroerselen, verzameld op één plaats, dat heeft toch iets magisch? Soms waan ik me Belle uit Belle en het beest, flanerend door de gangen, op zoek naar een goed boek.

En ik heb er toevallig één gevonden. Een klassieker die eigenlijk al lang op mijn lijstje stond: Anna Karenina van Lev Tolstoj. En ik ben helemaal klaar om mij te laten ontvoeren naar een andere tijd en ruimte. Ideaal ook in dit seizoen: onder een dekentje met een chocomelk. Heel erg rock ’n roll, toch? 😉

Iedereen phonetograaf

Waar ik het in mijn vorige blogpost had over het vastleggen van echte momenten door een vakkundig fotograaf (lees: zo één die niet alleen weet waarvoor ISO en diafragma staat, maar die het ook perfect kan toepassen), wil ik het nu even hebben over een laagdrempeligere vorm van fotografie die we allemaal beoefenen: smartphone fotografie.

Want hoewel ik een digitale camera heb (en sinds Lapland zelfs een enorm goede lens), moet ik bekennen dat onze relatie er één van hoogtes en laagtes is. Ik die hem te weinig aandacht geef. Hij die niet altijd doet wat ik vraag. Ge kent het wel. En onze occasionele uitstapjes en reizen samen, waarbij de passie kortstondig hoog oplaait, blijken ook slechts een pleister op een dieperliggende wonde: namelijk dat we simpelweg niet genoeg tijd maken voor elkaar. Toegegeven, dat er een ander in het spel is, helpt ook niet echt. Eén die dan nog eens continu in mijn gezelschap vertoeft, die ik wél door en door ken. Een maatje met wie ik veel deel -zelfs tot toilet- en badkamermomenten toe, ik beken- , die licht en luchtig is, geen gewicht op mijn schouders legt. Dat is erom vragen natuurlijk. Maar Nikon en ik hebben intussen een compromis gesloten: We trekken er voortaan maandelijks samen op uit voor een serieuze shoot, en dan gunt hij mij daartussen mijn momenten met mijn Iphone. Goede deal, toch?

Foto-gen

Als het op fotograferen aankomt, geloof ik dat er slechts twee soorten mensen bestaan: Zij die overal om zich heen fotowaardige situaties spotten, elementen die vastgelegd moéten worden. En zij die dat niet doen. Niet noodzakelijk omdat ze deze gebeurtenissen niet de moeite waard vinden (ze zullen heus wel eens wat foto’s nemen), maar eerder omdat ze niet overmatig enthousiast geraken door het vastleggen van een mooi beeld. Laat het duidelijk zijn tot welke categorie ik behoor. 😉

Ik heb wel al eens de opmerking gekregen dat ik moet genieten van het moment, in plaats van het per se te willen fotograferen. En ok, daar is iets van. Ik begrijp dat bezwaar, maar anderzijds ís dat voor mij een manier van geluk beleven. Ik kan tegelijk een beeld registreren en het moment inhaleren (multitaskende vrouw, jawel). Maar via deze weg wil ik mij toch excuseren bij iedereen die door mijn toedoen al eens in affronten viel omdat ik een banaliteit uit 25 verschillende standpunten probeerde vast te leggen. Sorry ook voor wie ik hiermee opgehouden heb, en aan degenen die nodeloos lang een bepaalde positie moesten aanhouden. Excuses, ’t zal nog gebeuren.

Omdat alles beter kan, schreef ik mij in voor een workshop waarin ik de finesses van de smartphone fotografie -intussen al een heel eigen domein- onder de knie kon krijgen. Want dat fotograferen op zich lukt wel aardig en de basis do’s en don’ts ken ik redelijk (lees: nooit inzoomen, geen flits gebruiken, focussen, scherpstellen,..), maar mijn kadreren kan beter en ik wil leren hoe je onderweg op een kwalitatieve manier foto’s bewerkt. En daarmee bedoel ik niet: er een Instagram filter over kieperen en wat spelen met contrast en helderheid. 😉

Hotel Bloom

Daarom trok ik afgelopen zaterdag naar Brussel, waar vlak naast de mooie Kruidtuin, het design hotel Bloom ons decor van de voormiddag zou vormen. De workshop werd georganiseerd door BlogAcademie en gegeven door de sympathieke Vicky Bogaert van smartphonefotografie.be. Zij bracht ons heel wat tips en handigheden voor tijdens het fotograferen bij. In veel gevallen zijn ze verbazingwekkend eenvoudig, maar je moet ze gewoon kennen. Daarnaast heb ik ook meteen twee apps geïnstalleerd die heel handig zijn wanneer je foto’s wil nabewerken. De eerste is Snapseed, een professionele foto-editor. Denk hierbij aan mogelijkheden zoals het afzonderlijk bewerken van verschillende delen van je foto, egaliseren (oftewel: storende elementen gaan wegwerken), en een tool voor het veranderen van het perspectief van bijvoorbeeld gebouwen (zo kan je een rechte muur schuin gaan zetten of omgekeerd). Hoe cool is dat allemaal niet! En dat zonder Photoshop én altijd beschikbaar onderweg. De tweede app is VSCO, waarmee je ook kan gaan bewerken en filters over je foto’s kan leggen. Volgens Vicky zijn de filters mooier dan deze van Instagram, en na wat gepruts kan ik dat wel beamen. Ze zijn lichtjes subtieler en ze comprimeren je foto’s ook niet (iets wat Instagram wel doet), dus je kan je bewerkte foto’s ook steeds afprinten.

Na de theorie mochten we wat we geleerd hadden uittesten in enkele kamers en publieke ruimtes van het hotel. Oordeel vooral zelf of er iets geslaagd tussen zit. Ik noem het geheel alvast ‘work in progress’. 😉

Lana x

img_6485img_6490img_6486img_6502img_6497img_6487img_6492img_6494img_6483img_6484img_6493img_6491img_6498

img_6488