Niet denken maar doen

Twee gebeurtenissen die zich de voorbije anderhalve week voordeden hebben me tot het beginnen van deze blog aangezet. Niet oorzaken maar aanleidingen, dat waren ze. De druppels van de emmer uit het cliché. Eén positieve stimulans (een leuk gesprek met twee vriendinnen én blogmadammen) en één afschuwelijk negatieve trigger (22/03, dit behoeft geen verduidelijking denk ik) die mij een plotse klik deed maken en liet beseffen dat het leven écht te kort is om niet te doen wat je graag doet.

Ik heb getwijfeld. Een lange passieve twijfel was het. Daar ben ik toevallig zeer goed in. Niet dat het mijn dagen beheerste of dat ik er ooit een minuut wakker van gelegen heb, maar geregeld kwam het idee wel weer boven om een blog te beginnen.

Hoewel ik zelf graag blogs lees en er ook een aantal volg, heb ik het altijd wat egocentrisch gevonden om te denken dat de wereld überhaupt geïnteresseerd zou zijn in jouw leven. Daarnaast zat ik ook altijd met de gedachte dat als je niet vernieuwend kan zijn, je er niet moet aan beginnen. Want HOE vol staat het internet eigenlijk al van lifestyle, travel- en foodblogs? Overdaad schaadt, denk ik dan, en soms letterlijk al wanneer ik de zoveelste kunstige cupcake of –meesurfend op de gezondere trends- heilzame havermoutpannenkoek zie passeren.

Ik zou dan wel een blog kunnen beginnen over het paargedrag van de komodovaraan maar ik denk dat daar, buiten de enkele Dirk Draulansen van deze wereld, eveneens niemand op zit te wachten. Ik heb nu eenmaal geen rare interesse of spectaculaire hobby, helaas helaas. Dus nee, revolutionair zal deze blog niet worden. Dat hoeft ook niet, denk ik intussen. Laat mij maar schrijven over wat heel gewoon is, wat heel menselijk is en wat ons allemaal wel eens bezig houdt.

Soms heb ik ook het gevoel dat ik dat nodig heb: Even mijn gedachten vangen en ze ordenen in een tekst. Dat betekent rust in mijn hoofd. En niet enkel in het mijne, want ik durf wel eens een lukraak slachtoffer -meestal mijn zeer geduldige wederhelft- overladen met een stortvloed aan overpeinzingen. Wat ik denk, voel, ervaar die dag moét er op een manier uit. Dat heb ik altijd gehad. Opkroppen, dat ken ik niet. Die nood aan ordening en expressie, dat was meteen mijn eerste ‘pro’ op de pro-en-contra-blog-lijst.

Numero due: Het feit dat ik gewoon echt hou van taal. Van de juiste woorden zoeken en ze dan vinden. Van omschrijvingen die ergens de vinger op leggen. Teksten die confronteren en raken, die je laten nadenken en aanzetten tot begrip en conversatie, die je ideeën bevestigen of net heel anders naar een situatie laten kijken. Woorden als verzoener, als vereniger, als verzachter. Magisch kan ik dat vinden.

En puntje drie is voor mij misschien nog het meest doorslaggevend: Ik heb een zwak voor eerlijkheid, kwetsbaarheid en imperfectie. Eigenschappen die we in een ander waarderen, maar paradoxaal genoeg vaak van onszelf niet accepteren. Ikzelf maak mij daar ook schuldig aan, zo niet leefde ik op een andere planeet. Maar vaak denk ik: Dit moet toch beter kunnen? (En ‘beter’ is hier een verkeerde woordkeuze, bedenk ik net). Dat streven naar picture perfect, ik begrijp dat heel goed, maar soms zou ik willen dat we tegelijk met z’n allen ook wat echter waren, wat eerlijker.

Een wijs man zei ooit “Be the change you wish to see in the world”. Ziehier mijn pretentieloze poging.

Kleine kanttekening: Verwacht hier nu geen reeks foto’s van uitpuilende wasmanden of een gedetailleerde klaagzang over een vervelende werkdag. Ik hou er ook van het mooie te belichten, en positief ingesteld te zijn. Maar dit betekent niet dat we daarom onze mindere momenten angstvallig onder de deurmat moeten vegen. Ook deze hebben hun waarde, en echtheid verbindt. Dat is wat ik geloof. En zo werd ‘Flashes of realness’ geboren.

Hold on tight and enjoy the ride!

Lana x

 

Published by

Lana

Flashes of Realness heet in het echte leven gewoon Lana Partous, is 31 zomers jong en reeds even lang nieuwsgierig, enthousiast en meevoelend, maar ook onrustig, ongeduldig en soms te betrokken. Ze houdt van de verhalen achter een gezicht, kattengespin in de ochtend, echtheid, een (sportieve) uitdaging, gesprekken opvangen (of afluisteren) en de magie van een kop koffie. Ze heeft het minder begrepen op oppervlakkigheid, empatisch onvermogen, over een overweg rijden en het feit dat dagen een einde kennen. Ze gelooft in de kracht van dankbaarheid en positiviteit, in evenwicht, in woorden als medicijn, dat elke kleine overwinning het vieren waard is en dat onechtheid altijd een prijs heeft. Ze deelt graag ervaringen, woorden, onafgemaakte gedachten.

3 reacties op ‘Niet denken maar doen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s