Hypersensiwat?

Vandaag was het weer zo’n dag. Een dag waarop ik een immens verschil ervaar tussen mezelf en 90% van de wereld. Eigenlijk is elke dag zo’n dag, alleen de ene soms meer dan de andere. Dat klinkt een beetje laatdunkend, of op z’n minst categoriserend. En zelf hou ik niet van hokjesdenken, maar verschillend en anders , dat is gewoon zoals het voelt.

‘Iedereen is toch anders’ of ‘Anders in welke zin?’, zijn evidente reacties. Wel, in de zin van: scherper waarnemen, beter aanvoelen, over een hoger empatisch vermogen beschikken. Hypersensitief, zo werd het kind gedoopt. Echt fan van die benaming ben ik niet. Het klinkt alsof we droefgeestige, pathetische wezens zijn, steeds de zakdoek in de aanslag, voor het geval we overmand worden door een onverwachte tranenvloed. Flauwe kruidje-roer-me-nietjes, die geen sprankeltje kritiek kunnen verdragen.

Laten we eerlijk zijn: Het gebeurt zeker dat er plots tranen over mijn wangen rollen wanneer ik geconfronteerd word met mensen- of dierenleed, of door het relaas van een oud vrouwtje op televisie die nostalgisch terugblikt op haar leven. En een master in het incasseren van commentaar zal ik ongetwijfeld nooit behalen, dat is een feit.

Daartegenover staat dat ik ook plotsklaps intens gelukkig en vrolijk kan worden van iets zeer kleins: Een glimlach van een onbekende, iemand iets liefs zien doen voor een ander, een blik van herkenning… Daar kan m’n hart zo warm van worden en het effect blijft meestal nog een hele tijd nazinderen.

Hetzelfde geldt voor alle andere soorten prikkels: licht, geluid, geuren, prikkende etiketten in nieuwe kleding, plaatsen met teveel mensen,… In mijn hoofd gaat er vaak al een alarmbel af nog voor de rest van mijn omgeving de prikkel in kwestie heeft opgemerkt, laat staan er zich door verstoort voelt. De sfeer binnen een groep, de stemming in een ruimte of wat er omgaat in het hoofd van een persoon die ik niet eens zo goed ken, dat komt automatisch en feilloos binnen, ook als ik het niet wil. Soms probeer ik me hiervoor af te sluiten, even niets opmerken. Maar er bestaan denk ik weinig muurtjes voor deze gewaarwordingen, en op het moment dat ik denk dat ik iets wil bannen, is het meestal al te laat.

Toch is dit zeker geen klaagzang, en neem ik bovenstaande zaken wel voor lief. Ze zijn namelijk slechts aspecten van hypersensitief of hooggevoelig zijn, en zeker niet de essentie ervan. Wat voor mij persoonlijk deze essentie is, is het vermogen om het leven te ervaren in veel ‘lagen’, een breed spectrum aan kleuren. Geen twee soorten blauw, maar tien. Genuanceerd kunnen denken en subtiele zaken opmerken: Niet enkel iemands gedrag capteren maar ook wat erachter zit. Aanvoelen waar iemand nood aan heeft en kunnen helpen. Eigenlijk zou ik wat dit betreft zelf niet anders willen zijn.

Maar ik kan niet ontkennen dat ik daardoor houdingen die anderen aannemen wel eens oppervlakkig kan vinden en me erover kan verbazen. Zo ook vandaag:

Ik bevind me in een vergadering waarbij er verwijten heen en weer vliegen over tafel, als waren het kanonskogels, met als enige doel te raken. Ik zie twee kampen, twee standpunten, zo druk bezig met zichzelf dat ze onmogelijk kunnen horen wat de ander te zeggen heeft. Er volgen krampachtige pogingen om de tegenpartij zijn ongelijk te laten inzien. Neeschuddende hoofden en andere barricaderende non-verbale communicatie nemen toe. En daartussen komt er zo nu en dan een zeldzame bewonderenswaardige poging, een voorzichtig verzoek om begrip.

Ik begeef me op een slagveld waar men niet vecht voor vrede, maar voor gelijk, en waar zeker geen compromissen gezocht worden. Ik aanschouw dit alles sinds een minuut of tien vanop een veilige afstand en verbaas me over zoveel empatisch onvermogen.

Ik heb het geprobeerd. Mezelf in de strijd gegooid. Niet met als uiteindelijk doel te winnen, maar om te verzoenen. Na poging drie besefte ik echter plots het volgende:

Er wordt hier niet gestreden met gelijke wapens: Kortzichtig verbaal geweld versus een dieper inzicht. Ik kan nooit winnen, zij kunnen nooit winnen. Het ligt eraan hoe je het bekijkt.

Maar hoe dan ook heb ik mijn strijdmiddelen neergelegd en ik heb gedacht: Soms is het beter mensen te laten geloven dat ze gewonnen hebben. Ware het niet voor hen, dan toch op z’n minst voor jouw gemoedsrust.

Les van de dag: Choose your battles wisely.

                                                                                    choose your battles

 

Published by

Lana

Flashes of Realness heet in het echte leven gewoon Lana Partous, is 31 zomers jong en reeds even lang nieuwsgierig, enthousiast en meevoelend, maar ook onrustig, ongeduldig en soms te betrokken. Ze houdt van de verhalen achter een gezicht, kattengespin in de ochtend, echtheid, een (sportieve) uitdaging, gesprekken opvangen (of afluisteren) en de magie van een kop koffie. Ze heeft het minder begrepen op oppervlakkigheid, empatisch onvermogen, over een overweg rijden en het feit dat dagen een einde kennen. Ze gelooft in de kracht van dankbaarheid en positiviteit, in evenwicht, in woorden als medicijn, dat elke kleine overwinning het vieren waard is en dat onechtheid altijd een prijs heeft. Ze deelt graag ervaringen, woorden, onafgemaakte gedachten.

4 reacties op ‘Hypersensiwat?

  1. Wauw zus! Weeral prachtig geschreven. En ook heel herkenbaar. Iemand zei bij de vorige post dat ge een boek moet schrijven. Ik schaar me achter die mening. Ik zou het in één keer uitlezen!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s