Deadline Drie Nul

Een marathon lopen, in de krant komen (liefst omwille van iets positiefs), met dolfijnen zwemmen, trouwen, àlle Disney films bekijken -voor je er onherroepelijk te oud voor bent-, een boek schrijven, een berg beklimmen, bungeejumpen,…Het is maar een greep uit de populaire items op de bucket lists van bijna-dertigers; dingen die je zogezegd gedaan moet hebben voor je dertigste. En OH HELP! Enkel de laatste twee items in dit rijtje kan ik afstrepen.

Met nog maar 85 dagen te gaan alvorens ik dé mijlpaal bereik, lijk ik op een mislukking af te stevenen als ik deze lijst niet volledig weggestreept krijg.

Even serieus: Waarom eigenlijk? Vanwaar de menselijke nood om al die dingen voltooid te hebben voor deze leeftijd? Gebeurt er op die dag iets wat mij geheel en volledig zal veranderen en waarvan ik me nu nog niet bewust ben? Geraakt mijn lichaam van de ene dag op de andere zodanig in verval dat ik nooit nog in staat ben een marathon te lopen? Zal ik Disneyfilms niet langer amusant vinden? Word ik angstiger? Ben ik ineens minder capabel om een verhaal neer te schrijven? En wat als ik ieder jaar een berg wil beklimmen? Is dat dan een overkill aan bergbeklimmingen en zou ik mijn tijd niet beter kunnen spenderen aan een volgend punt op mijn lijst in plaats van meermaals hetzelfde doel te behalen?

Natuurlijk zal er niks veranderen die dag en gaat het om een denkbeeldige grens die je oversteekt. En ik weet ook wel vanwaar al die bucket lists komen. Mensen stellen zichzelf graag doelen, streven zaken na die hen gelukkig maken, of waarvan ze soms alleen hopen dat ze hen gelukkig zullen maken. Dat is allemaal prima natuurlijk, maar mijn bedenking hierbij is de volgende: Kunnen we onze doelen niet gewoon iets persoonlijker houden en minder veralgemenen tot een collectieve overtuiging van ‘wat moet’?

Ik vind dat we elkaar met z’n allen soms afschuwelijk hard, onnodig opjagen:

-Achtentwintig en nog single? – “Zorg maar dat je snel iemand aan de haak slaat, voor je moet beginnen vissen in de vijver van gescheiden mannen met kinderen.” (Wie of wat er aan die haak hangt, lijkt wel van ondergeschikt belang)

Al drie jaar aan het huren? – “Zonde van je geld, wanneer koop je nu eindelijk eens een huis?”

Dertig en nog geen kinderen? – “Pas maar op want vanaf nu neemt je vruchtbaarheid Gi-GAN-TISCH af”. Ok, ik ga hier zeker geen wetenschappelijk bewezen feiten tegenspreken, maar voor hetzelfde geld was die vruchtbaarheid op mijn achtentwintigste al naar de zak –excuse my words- of ben ik op mijn tweeëndertig nog immens potent.

Na drie jaar nog geen tweede kind op komst? – “Waar blijft dat speelkameraadje? Straks schelen ze teveel in leeftijd.”

Stel nu dat ik een BOM ben die op haar eenendertigste een eerste kind kocht, pas op haar zesendertigste een tweede, en gedurende die hele tijd iets huurt, ben ik dan verkeerd bezig ofzo? Ben ik dan niet geslaagd in het leven?

Mijn punt is: Laat mensen zelf hun doelen en tempo bepalen. Vergelijk minder. Ga minder uit van ‘wat hoort’. En vooral: Denk. Voor. Jezelf.

Toen ik vierentwintig was ging ik naar een trouwfeest waar ik een meisje tegen het lijf liep dat ik nog kende uit een ver verleden. Eén jaar jonger dan ik, een jaar getrouwd en zwanger van haar eerste kind. We geraakten aan de praat en op een bepaald moment zei ik iets in de genre van “Amai, straf eigenlijk dat we plots op de leeftijd gekomen zijn van trouwen en kinderen krijgen”, waarop ze mij behoorlijk verbaasd aankeek en antwoordde: “Ja, dat is toch de normale gang van zaken he, trouwen en kinderen krijgen”. Ik had toen stiekem een beetje medelijden.

Zelf voel ik niet bepaald de nood om mij te conformeren aan de ‘normale gang van zaken’, wel integendeel soms. En als ik puur naar mezelf luister, is mijn biologische klok nog niet oorverdovend luid aan het tikken. Mocht ik nu een kind krijgen, dat zou dat voornamelijk zijn omdat ik er de leeftijd voor heb. Niet echt een afdoende reden, lijkt mij.

Maar ik geloof wel dat we dat massaal doen: ergens zelf (nog) niet volledig klaar voor zijn, maar toch de stap zetten, omdat dat is wat onze omgeving doet. Op zich is dat niet zo vreemd; een mens is een sociaal wezen, een kuddedier. We ervaren allemaal in meer of mindere mate een peer pressure en soms is de nood om te voldoen gewoon groot. Er zijn zeker mensen die dit allemaal ok vinden, die zelfs bij voorkeur een uitgestippeld pad bewandelen. Maar voor wie op een bepaald moment ondervindt dat zijn of haar eigen verlangens niet geheel stroken met wat het leven van ons lijkt te verwachten: Durf luisteren naar jezelf. Bevrijd je van deadlines en van ‘wat hoort’, sla stappen over of zet ze in de omgekeerde volgorde. Onbetreden kronkelweggetjes zijn niet voor niets vaak de mooiste.

 

Enter a caption

Published by

Lana

Flashes of Realness heet in het echte leven gewoon Lana Partous, is 31 zomers jong en reeds even lang nieuwsgierig, enthousiast en meevoelend, maar ook onrustig, ongeduldig en soms te betrokken. Ze houdt van de verhalen achter een gezicht, kattengespin in de ochtend, echtheid, een (sportieve) uitdaging, gesprekken opvangen (of afluisteren) en de magie van een kop koffie. Ze heeft het minder begrepen op oppervlakkigheid, empatisch onvermogen, over een overweg rijden en het feit dat dagen een einde kennen. Ze gelooft in de kracht van dankbaarheid en positiviteit, in evenwicht, in woorden als medicijn, dat elke kleine overwinning het vieren waard is en dat onechtheid altijd een prijs heeft. Ze deelt graag ervaringen, woorden, onafgemaakte gedachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s