Ode aan ‘de’ West-Vlaming

Sinds een dikke vijf jaar vertoef ik bijna continu in West-Vlaams gezelschap: Mijn better half heeft namelijk West-Vlaamse roots, en de voorbij drie jaar heb ik ook in West-Vlaanderen gewerkt.
Als gevolg daarvan werd mijn woordenschat aanzienlijk uitgebreid maar dat ging niet zonder de nodige ‘wablief?’-momenten waarbij ik het meestal in Keulen hoorde donderen.
Want toegegeven: woorden als tsjoolen, nes, preus, een boy en alsan geven de doorsnee niet-West-Vlaming weinig aanknopingspunten bij het gissen naar de betekenis ervan.

Vorige week verhuisde mijn bedrijf naar regio Mechelen, wat me deed stilstaan bij mijn eigen ervaringen en vooral ook bij de percepties die over West-Vlamingen leven in andere provincies. Want hokjesdenkers als we zijn, wordt er naar hartenlust gegeneraliseerd. Dat maakt een complexe realiteit namelijk beter te verteren, en hiermee eindigt meestal ook het nuanceren.

Walen zijn liever lui dan moe, Limburgers zijn sympathiek en gastvrij en Antwerpenaren zijn arrogant. Punt.
En West-Vlamingen? Dat zijn gesloten, noeste werkers.
Dat gesloten zijn kan ik alleszins al tegenspreken, en de veronderstelling dat voornamelijk West-Vlamingen het hardst werken vind ik anno 2016 ook wat achterhaald.

Wat ik wel denk is dat er zoiets bestaat als een West-Vlaamse identiteit. Vraag mij niet dat te definiëren, maar er heerst een soort van wij-gevoel onder West-Vlamingen, een samenhorigheid die Limburgers ook hebben en die je veel minder ervaart in andere provincies.
Ik kan niet ontkennen dat ik mij tijdens mijn studententijd in Gent wel eens buitengesloten gevoeld heb wanneer er in een groep vlotjes overgeschakeld werd op West-Vlaams. Voor een buitenstaander heeft dat iets samenzweerderig, en echt welkom voel je je dan niet altijd. 🙂

Tot daar het enige minpuntje op mijn ervaringenlijst.

Verder vind ik dat er al te vaak wat lacherig en spottend over ‘de’ West-Vlaming en West-Vlaanderen gesproken wordt. En als we dan toch gaan veralgemenen, wil ik ook wel eens wat positief tegengewicht in de schaal werpen met onderstaande reeks conclusies uit empirisch onderzoek: *

1. West-Vlamingen zijn trouw, zowel aan anderen als aan zichzelf en hun afkomst.
2. West-Vlamingen zijn nuchter en zelden arrogant.
3. West-Vlamingen zijn inventief en gebruiken hun gezond verstand.
4. West-Vlamingen maken familiebijeenkomsten altijd warm en gezellig.
5. West-Vlamingen zijn volhardend maar ook inschikkelijk.
6. West-Vlamingen hebben meer respect voor de natuur.
7. West-Vlamingen zijn eerlijk, zonder grof te zijn.
8. In West-Vlaanderen heb je nog écht platteland waar je ver kan kijken.
9. En veel paarden!
10. En last but not least: West-Vlaanderen heeft de zee 😉

*Elke gelijkenis met bestaande personen uit andere provincies berust op louter toeval.

Voila. Bij deze zijn alle kromme gedachten recht getrokken. Of dat zou toch leuk zijn alleszins.
Want ik verbaas mij soms wel hierover: Mensen reizen de wereld rond, zijn geïnteresseerd in andere culturen, staan open voor vreemde talen en andere gewoontes,… maar wanneer het aankomt op taal- en cultuurverschillen binnen ons eigen land (of zelfs enkel binnen Vlaanderen) dan is de interesse in wat anders is vaak zoek, of drijven we er zelfs de spot mee.

En ok, dat kan eerlijk gezegd best grappig zijn. Maar misschien moeten we daarnaast elkaar ook wat vaker willen begrijpen.
Woorden delen, gedachten uitwisselen. Luisteren vooral.
Het ergste wat er dan kan gebeuren is dat je niet alles verstaat, en vervolgens iets bijleert. Dat je een woord, een uitdrukking, een anekdote rijker bent.

Could be worse, niet?

IMG_8122

Published by

Lana

Flashes of Realness heet in het echte leven gewoon Lana Partous, is 31 zomers jong en reeds even lang nieuwsgierig, enthousiast en meevoelend, maar ook onrustig, ongeduldig en soms te betrokken. Ze houdt van de verhalen achter een gezicht, kattengespin in de ochtend, echtheid, een (sportieve) uitdaging, gesprekken opvangen (of afluisteren) en de magie van een kop koffie. Ze heeft het minder begrepen op oppervlakkigheid, empatisch onvermogen, over een overweg rijden en het feit dat dagen een einde kennen. Ze gelooft in de kracht van dankbaarheid en positiviteit, in evenwicht, in woorden als medicijn, dat elke kleine overwinning het vieren waard is en dat onechtheid altijd een prijs heeft. Ze deelt graag ervaringen, woorden, onafgemaakte gedachten.

Een reactie op “Ode aan ‘de’ West-Vlaming

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s