Pink Monday Confessions

Ik moet iets opbiechten. Hoewel ik vermoed dat velen het al weten: ik kan het namelijk moeilijk wegsteken. En ik vermoed even hard dat mensen mij hiervoor lichtelijk irritant vinden. Dat zie ik aan de death stares. Aan de blikken vol afschuw ook.

Maar dus: Mijn maandagen zijn roze in plaats van blauw.

Zo, het is eruit.

Ik weet dat het compleet not done is om maandagen te appreciëren -laat staan ze leuk te vinden-, maar het is sterker dan mezelf. Voor zover ik mij herinner heb ik sinds ik werk zelden last gehad van de maandagblues. Ooit was het wel anders. Tijdens mijn schoolcarrière zijn er periodes geweest waarin ik ongetwijfeld last had van een Midnight blue Monday, voorafgegaan door een Steel blue Sunday evening en gevolgd door Turquoise Tuesday. Een hele week lang fifty shades of blue, tot vrijdagavond zich aankondigde.

Ik denk dat mijn gewijzigde houding ten opzichte van maandagen iets te maken heeft met een gevoel van controle. Met zelfbeschikking. Met niet langer een lijdend voorwerp te zijn. En met een overgewaaide pubertijd ook, zonder meer.

Soit, terug naar nu.

Dat anderen mijn maandagliefde niet vatten, weet ik intussen wel. Maar liefste maandaghaters, ik versta jullie ook niet helemaal. Is jullie (werk)leven dan zo verschrikkelijk? Is er een wezenlijk verschil tussen maandag en dinsdag? En vinden jullie het niet zonde om enkel van weekend tot weekend te leven?

Het is zo’n beetje als een ochtendhumeur. Hoewel ik allesbehalve een ochtendmens ben, heb ik dit concept nooit begrepen. Leef je dan niet graag (genoeg)? Of ben je gewoon veel te laat gaan slapen? 🙂

Ik zie mensen overigens soms denken dat mijn weekends wel behoorlijk saai moeten zijn, omdat ik vrolijk ben bij het begin van een nieuwe week. Welnee, dat is niet het geval. Ook mijn weekends zijn altijd te kort, en van mij mogen ze bij voorkeur vier dagen duren (dan zouden we trouwens met z’n allen woensdagen moeten vervloeken).

Maar maandagen hebben iets mooi. Iets onbeschreven, ongeschonden.

Maandagen zijn nieuwe leien, nieuwe schriften, blanco Evernote notities zo je wil.

Ze bieden nieuwe kansen om te proberen, te klungelen en te bereiken.

Maandag is de lente van de week. En dat geeft mij simpelweg energie.

Dus nee, ik doe niet mee met die collectieve maandag-haat. Meer zelfs: stiekem droom ik van een Pink Monday beweging.

Tot het zover is, blijf ik mijn Instagram volgers gewoon lastigvallen met irritant positieve boodschappen op maandag. 😉

 

 

Published by

Lana

Flashes of Realness heet in het echte leven gewoon Lana Partous, is 31 zomers jong en reeds even lang nieuwsgierig, enthousiast en meevoelend, maar ook onrustig, ongeduldig en soms te betrokken. Ze houdt van de verhalen achter een gezicht, kattengespin in de ochtend, echtheid, een (sportieve) uitdaging, gesprekken opvangen (of afluisteren) en de magie van een kop koffie. Ze heeft het minder begrepen op oppervlakkigheid, empatisch onvermogen, over een overweg rijden en het feit dat dagen een einde kennen. Ze gelooft in de kracht van dankbaarheid en positiviteit, in evenwicht, in woorden als medicijn, dat elke kleine overwinning het vieren waard is en dat onechtheid altijd een prijs heeft. Ze deelt graag ervaringen, woorden, onafgemaakte gedachten.

4 reacties op ‘Pink Monday Confessions

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s