Sporten als hooggevoelig persoon

Sommigen onder jullie weten dat ik momenteel aan het trainen ben voor een halve marathon op 1 november, over een maand dus. Ik kijk er enorm naar uit om alles te geven tijdens de Donkmeerloop in Berlare.  Voor mij geen drukke stadsloop, maar een parcours in een natuurlijke, rustgevende setting.

Ik ben altijd vrij sportief geweest en heb uiteenlopende soorten sport beoefend. Daarbij heb ik geregeld ook een uitdaging nodig om mezelf wat te pushen en te zien hoe ver ik kan gaan.

Maar over mijn sportief parcours wil ik het hier nu niet hebben. Waarover ik het wel wil hebben is de impact van mijn hooggevoeligheid op dat sporten. Want ik durf wel al eens vergeten daarmee rekening te houden. (Eerder schreef ik hier al iets over hooggevoelig zijn). De neiging naar meer en beter is meestal sterker dan het stemmetje dat vraagt het wat rustiger aan te doen en daardoor ga ik geregeld over mijn grenzen. Het is dus iets waarin ik nog niet 100% mijn evenwicht gevonden heb, maar ik probeer er wel beter mee om te gaan.

Voor wie niet goed begrijpt wat ik bedoel met ‘sporten als hooggevoelig persoon’, even in het kort hoe ik sport ervaar en welke verschillen ik vaak vaststel tussen mezelf en andere sporters:

  • Overprikkeling is hier denk ik het kernbegrip waar zo goed als alles aan op te hangen valt. Doordat onze filter niet goed werkt, komen alle indrukken van buitenaf gewoon binnen. En laat sporten nu net een prikkelende activiteit zijn die doorgaans gepaard gaat met veel indrukken, zowel visueel, auditief als kinesthetisch. Teamleden die naar elkaar roepen, ballen die je om de oren vliegen, luide muziek tijdens een groepsles,… Als ik aan het sporten ben, kan ik er zo’n dingen niet bij hebben. Dan schreeuwt mijn hoofd om hulp, terwijl anderen zich aan het amuseren zijn.
  • Die overprikkeling is ook de reden waarom ik vaak geen te luide of opzwepende muziek kan verdragen tijdens het sporten. Soms zet ik wel zulke muziek op om mezelf in een zeker ritme te krijgen wanneer ik ga lopen, maar lang blijft dit meestal niet aan staan.
  • Hoewel ik zou willen dat het anders was, zijn teamsporten ook niks voor mij. Teveel mensen en teveel impressies in combinatie met zelf in beweging zijn leiden meestal tot hoofdpijn en een vermoeidheid achteraf die niet in verhouding is tot de geleverde inspanning.
  • Ik denk dat ik een meer dan degelijke basisconditie heb en in goede gezondheid verkeer, en toch voelt mijn lichaam op sommige dagen als dat van een 70-jarige. Het gevoel alsof er een trein over mij heen gereden is, is me niet vreemd.
  • Mijn pijngrens lijkt ook lager te liggen dan bij anderen.

Maar omdat ik zo graag sport en zeker niet wil minderen, denk ik de laatste tijd vaker na over manieren om het mezelf makkelijker te maken. Zo probeer ik te lopen in een omgeving die mij niet overprikkelt: niet op straat waar auto’s rijden, maar op een wegje tussen weides, liefst met wat paarden en ezeltjes. 😉 Te laat op de avond sporten is ook geen goed idee. Mijn zenuwstelsel blijft nog een aantal uur in Duracell-konijn-modus waardoor ik niet tot rust kom. Verder probeer ik sport wat slim in te bouwen in mijn week: Ik plan bijvoorbeeld geen zware training op een dag waarop ik laat thuis ben van het werk. Ik zorg ook voor afwisseling : op een dag lopen of fitness volgt bijvoorbeeld een yogadag. Of niets. 😉

Tegelijk ervaar ik sporten als een soort medicijn. Het maakt mijn lichaam sterker, ik ben minder gestresseerd en gelukkiger. Maar het gebeurt ook dat het enige medicijn ‘rust’ heet. Dan beland ik in de zetel in plaats van in de yogales, zoals vanavond de bedoeling was. En schrijf ik over sporten, in plaats van het te doen. 🙂

Ik ben benieuwd hoe andere HSP’s sport beleven. Klinkt dit herkenbaar, of net niet?

 

Published by

Lana

Flashes of Realness heet in het echte leven gewoon Lana Partous, is 31 zomers jong en reeds even lang nieuwsgierig, enthousiast en meevoelend, maar ook onrustig, ongeduldig en soms te betrokken. Ze houdt van de verhalen achter een gezicht, kattengespin in de ochtend, echtheid, een (sportieve) uitdaging, gesprekken opvangen (of afluisteren) en de magie van een kop koffie. Ze heeft het minder begrepen op oppervlakkigheid, empatisch onvermogen, over een overweg rijden en het feit dat dagen een einde kennen. Ze gelooft in de kracht van dankbaarheid en positiviteit, in evenwicht, in woorden als medicijn, dat elke kleine overwinning het vieren waard is en dat onechtheid altijd een prijs heeft. Ze deelt graag ervaringen, woorden, onafgemaakte gedachten.

4 reacties op ‘Sporten als hooggevoelig persoon

  1. Oja, herkenbaar! Ik ben vrij sportief, maar hou vooral van rustige sporten als wandelen, fietsen en zwemmen. Als ik ga zwemmen erger ik mij als er te drukke mensen zijn, en de laatste weken heb ik ook veel frustraties als fietser. Te snel rijdende auto’s, onoplettende chauffeurs, waardoor ik heel vaak bijna aangereden word, … Ik voel me soms onzichtbaar, terwijl ik dat niet ben. Ik zou beter vaker die paar kilometer omrijden, om langs het water en zonder verkeer te kunnen fietsen naar het werk…
    Succes met je voorbereidingen, wauw, respect!

    Liked by 1 persoon

  2. Ik ben nog enorm zoekende in mijn hooggevoeligheid.
    Maar ik merk ook dat op men eentje sporten voor mij het allerbeste gaat. Ik ga ’s morgens vroeg lopen, want dan is er geen kat op baan.
    Bij teamsporten heb ik het lef niet om in te stappen in een nieuwe groep mensen, hoewel mensen mij best sociaal noemen …
    En als ik een teamsport speel, kan ik ontzettend kwaad worden op mezelf als ik het naar mijn oordeel niet goed genoeg doe.
    Hoewel ik vaak twijfel of dit allemaal met hsp te maken heeft of niet.
    Succes op 1nov 🙂 !

    Liked by 1 persoon

    1. Hey Emmy,
      ’s morgens lopen met weinig volk op de baan is inderdaad zalig!
      Dat laatste wat je zegt herken ik wel. Ik vind mezelf in teamsporten vaak ook niet goed genoeg of te traag 😉 terwijl ik op zich wel een goed reactievermogen heb (bij tennis bijvoorbeeld en andere één op één situaties gaat dat net goed)
      Ik weet ook niet of dat met hooggevoeligheid te maken heeft, maar soms denk ik wel dat het ligt aan de vele prikkels/elementen van een teamsport. Dat lijkt dan allemaal tegelijk op mij af te komen, waardoor ik wat aan overzicht verlies ofzo.. 🙂
      En dankjewel, we gaan ons best doen! 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s