#writersgonnawrite: mijn dagboekverleden

Enkele weken had ik op de eerste Blogcocktail van de Blogacademie een gesprek met Christophe van Travelchecker. Hij vertelde mij dat hij vaak tijdens een treinrit dingen met de hand schrijft, die dan nadien omgezet worden naar een digitale versie. Voor mij klonk dit herkenbaar omdat ik ook nog steeds graag ideeën, losse gedachten en quotes neerkrabbel in notitieboekjes. Tijdens onze conversatie kwam ik tot het besef dat deze gewoonte terug gaat tot in mijn prille jeugd. In totaal heb ik namelijk een 12-tal dagboeken bij elkaar gepend. Sara-gewijs vertrouwde ik mijn dagboek m’n diepste geheimen toe, zij het wel zonder bril en beugel maar met evenveel gevoel voor jeugdige dramatiek.

Christophe zette me aan om deze dagboeken eens terug te gaan zoeken, en zo geschiedde. Een speurtocht door het ouderlijk huis leverde mij helaas nog maar één dagboek op. Voor de overige zal ik wellicht wat dieper moeten graven op zolder of in mijn eekhoornbrein, want de kans bestaat dat ik ze te goed verstopt heb voor potentiële curieuzeneuzen.

Nog met de hand schrijven, serieus?

Dat een kind van de nineties schriftjes vol kladderde met dagelijkse gebeurtenissen en geheimen lijkt niet zo raar, maar waarom zou je dat anno 2017 nog doen? Voor mij is dat simpel, gewoon omdat het mij een goed gevoel geeft. Ik hou van mijn pen die mijn gedachten vangt in krullende bewegingen op papier. Het heeft iets authentiek, iets echt. Zo’n boekje maakt ook dat ik maar met één ding tegelijk bezig ben en niet wordt afgeleid door 20 openstaande tabbladen. Ik voel me volledig in het hier en nu en kan me beter concentreren. Dit is op zich niet raar, want uit onderzoek blijkt dat mensen die informatie al schrijvend verwerken in staat zijn deze beter te onthouden en ook nieuwe concepten beter zullen begrijpen. Schrijven vergt volgens psychologen een andere manier van denken en een grotere mentale inspanning dan typen. Los van deze uitleg hou ik simpelweg ook van notitieboekjes 🙂 in allerlei kleuren en motieven. Ik heb ook digitale notities en winkellijstjes en schrijf heus niet alles in het lang en breed neer. Maar een combinatie van online en offline, dat werkt voor mij het best.

Van faxen tot chatboxen: een communicatie evolutie doorheen mijn jeugd

Maar goed, dat dagboek dus. We schrijven het jaar 2000. Lana was net 14 jaar. Ik moet toegeven dat het wel boeiend en soms verrassend was om mijn puberende zelve opnieuw tegen te komen. Bij het doorbladeren van dit dagboek heb ik tegelijk behoorlijk hard gelachen. Omwille van de manier waarop ik naar dingen keek, hoe ik ze verwoordde, wat ik belangrijk scheen te vinden,..

Enkele vaststellingen:

  • Dagboeken kan je gebruiken om je zussen te misleiden (als je weet dat ze stiekem in je dagboek lezen)
  • Als ik iets kocht moest daar ook steeds de prijs (in Belgische frank) bij vermeld worden.
  • Ik faxte (!) met vriendinnen die nog geen internet hadden.
  • Over TV-programma’s kon ik heler recensies schrijven.
  • Als ik verliefd was maakte ik een heuse fiche met persoonsbeschrijving, adres en telefoonnummer. (Ik draaide mijn hand niet om voor het betere detectivewerk)
  • Kermisbezoeken waren de max
  • Hoewel chatboxen toch interessanter waren.
  • Ik kende het concept ‘samenhang’ in teksten duidelijk nog niet. Van een emotioneel gedicht vol diepgang, werd één lijn lager moeiteloos overgeschakeld naar random facts zoals hoe je Kuifje zegt in het Chinees en wat ik die dag gegeten had.
  • De ene dag schreef ik enorm gedetailleerd, maar als ik minder tijd had werkte ik met pijltjes en kernwoorden waarvan ik nu niet meer begrijp wat ik toen bedoelde. 🙂

Mijn schrijven is veranderd, maar de reden waarom denk ik niet. Het laat me toe te reflecteren over mezelf en de wereld, maakt deze meer bevattelijk. Voor mij is schrijven vergelijkbaar met ademen. Het geeft me zuurstof en ik voel me helemaal leven als ik schrijf.

Hielden jullie ook ooit een dagboek bij, en wat schreven jullie daar zoal in neer? 🙂

Lana x

 

Published by

Lana

Flashes of Realness heet in het echte leven gewoon Lana Partous, is 31 zomers jong en reeds even lang nieuwsgierig, enthousiast en meevoelend, maar ook onrustig, ongeduldig en soms te betrokken. Ze houdt van de verhalen achter een gezicht, kattengespin in de ochtend, echtheid, een (sportieve) uitdaging, gesprekken opvangen (of afluisteren) en de magie van een kop koffie. Ze heeft het minder begrepen op oppervlakkigheid, empatisch onvermogen, over een overweg rijden en het feit dat dagen een einde kennen. Ze gelooft in de kracht van dankbaarheid en positiviteit, in evenwicht, in woorden als medicijn, dat elke kleine overwinning het vieren waard is en dat onechtheid altijd een prijs heeft. Ze deelt graag ervaringen, woorden, onafgemaakte gedachten.

4 reacties op ‘#writersgonnawrite: mijn dagboekverleden

  1. Mijn vroegere dagboeken heb ik allemaal ‘vernietigd’, zo gênant met momenten!
    Maar ik heb wel nog véél handgeschreven brieven van vriendinnen toen. Zo grappig om die nu terug te lezen!
    En notitieboekjes, hoe komt dat toch dat we die zo leuk vinden? 🙂

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s