Mijn eerste halve marathon

Sinds enige tijd heb ik het in mijn hoofd gestoken dat ik ooit een marathon wil lopen. Maar omdat dit geval hier nogal geneigd is haar lat wat hoog te leggen en meteen voor het grootste/ verste/ moeilijkste te gaan, werd ik door mijn iets nuchterdere wederhelft aangeraden misschien eerst te beginnen met een halve marathon. En zo geschiedde. Volgzaam als ik ben 😉 schreef ik mij in voor de Donkmeerloop halve marathon in Berlare.

Met een basisconditie die meer dan oké was (Ik liep en yoga-de sowieso al veel), begon ik 12 weken geleden te lopen onder het alziend oog van mijn ‘persoonlijke’ coach die ik deel met half lopend Vlaanderen: Evy Gruyaert. De eerste weken gingen vlot. Het weer was nog goed en de trainingen haalbaar. Drie keer per week gaan lopen gedurende 35 à 70 minuten, dat lukte goed. Maar dan kwam er slechter weer (of zeg maar: zondvloeden), en langere trainingen. Vier keer per week lopen gedurende 60 à 100 minuten. Ik skipte al eens een training, meer uit tijdgebrek dan omwille van ‘geen goesting’. Op zich loop ik ook nog graag in de regen (liever te koud dan te warm, ik), maar stormweer laat ik toch liever overwaaien. Gelukkig was er dan nog de loopband van de Basic Fit. En steeds bleef Evy mij enthousiast steunen, zelfs als ik op die loopband dus geen kilometers maakte. (Denk aan moed insprekende kreten zoals “Je hebt al 0 kilometer afgelegd, goed zo kanjer!”). Danku Evy om ook dan in mij te geloven.

Ik maakte nog steeds vooruitgang: mijn snelheid bleef stijgen en het lopen voelde alsmaar lichter aan. Het is pas sinds een week of drie dat ik plots ben beginnen twijfelen of die 21 kilometer wel zou lukken. En dan nog door één stomme keer dat het wat minder vlot ging. Dat is wel een beetje typisch ik: altijd vooruitgang willen zien en bij een terugval ineens alles in twijfel trekken. Uiteraard volkomen idioot en onlogisch, maar die zwarte monstertjes in mijn hoofd beschikken nu eenmaal niet over veel logica. Nochtans hebben ze mij in een verder verleden te vaak te pakken gekregen, maar dat zou ik nu dus niet laten gebeuren. Ik nam me voor te vertrouwen op mijn lichaam, dat best sterk is, en op wat ik opgebouwd had. Wat ook hielp waren de bemoedigende woorden van mijn zotste, meest enthousiaste supporter Eelke, die zelf supersportief is: “Het is gewoon uitlopen he”. Zo nuchter eigenlijk, dat ik daar niet aan gedacht had. 😉 Ik zou het inderdaad gewoon uitlopen, desnoods al mankend of kruipend.

Manken of kruipen was woensdag gelukkig niet nodig. Aan de start werd ik samen met 746 andere halve marathon lopers getrakteerd op een herfstzonnetje en tegelijk stond er een frisse wind, ideaal voor wat afkoeling. Rondom mij hier en daar blote benen in een short, maar toch vooral veel lange broeken en zelfs lange mouwen. Bij de gedachte alleen al kreeg ik vapeurs. Ik kan echt niet goed lopen als ik oververhit geraak. Shortje en T-shirt aan dus, en off we go!

Het eerste (kleine) rondje ging vlot, en ook tijdens de eerste grote ronde langs het Donkmeer bleef mijn tempo stijgen. Stiekem begon ik te hopen dat, als ik deze snelheid kon aanhouden of nog wat kon versnellen, ik onder de twee uur zou blijven. Maar de weg was natuurlijk nog lang (nog zo’n 13 kilometer te gaan op dat moment) en ongetwijfeld zou er wel wat vermoeidheid optreden. Lang kon ik het tempo van 10,5 km/u aanhouden, maar uiteindelijk werd het 10,3. Intussen schreeuwden mijn geweldige fans de longen uit hun lijf en staken uitgelaten kinderen hun armpjes uit voor een bemoedigend handjeklap. Zot eigenlijk hoeveel het helpt om je naam te horen weerklinken of een lachend kindergezichtje te zien. Wat het lopen ook aangenaam maakte was de prachtige omgeving. Een stukje bos, afgewisseld met een parcours langs het meer. Ik begrijp waarom deze wedstrijd de mooiste halve wordt genoemd. Kijk zelf maar even.

Berlare6_omgeving

Berlare5_omgeving

Foto’s: http://www.demooistehalve.com

Op 3 kilometer voor de aankomst kreeg ik wat last van mijn maag, maar no way dat ik nu nog zou vertragen, laat staan stoppen. Ik probeerde met mijn laatste krachten het tempo erin te houden en finishte uiteindelijk na 2:05:56. Eat that, zwarte monstertjes. 😉 Al bij al was ik tevreden, maar ik denk niet dat het bij deze ene halve marathon zal blijven. Eerst eens proberen hoeveel ik onder die 2 uur geraak, en dan ooit misschien toch een volledige marathon, wie weet.. 😉

Welke lopers zijn er nog aan het trainen en wat is het volgende evenement op jullie loopkalender? 🙂

Lana x

Berlare2

Berlare9

 

Published by

Lana

Flashes of Realness heet in het echte leven gewoon Lana Partous, is 31 zomers jong en reeds even lang nieuwsgierig, enthousiast en meevoelend, maar ook onrustig, ongeduldig en soms te betrokken. Ze houdt van de verhalen achter een gezicht, kattengespin in de ochtend, echtheid, een (sportieve) uitdaging, gesprekken opvangen (of afluisteren) en de magie van een kop koffie. Ze heeft het minder begrepen op oppervlakkigheid, empatisch onvermogen, over een overweg rijden en het feit dat dagen een einde kennen. Ze gelooft in de kracht van dankbaarheid en positiviteit, in evenwicht, in woorden als medicijn, dat elke kleine overwinning het vieren waard is en dat onechtheid altijd een prijs heeft. Ze deelt graag ervaringen, woorden, onafgemaakte gedachten.

2 reacties op ‘Mijn eerste halve marathon

  1. Holy moly top seg! Wat een prachtige omgeving om te lopen trouwens (marathon of geen marathon). Ziet er zeer uitnodigend uit!
    Ik ben nog steeds aan het trainen voor de 10km wanneer mijn lichaam tenminste niet tegenwerkt *sigh*
    Wel leuk, die voetbalsokjes aan de benen 😉 X

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s