Hoe gedichten dagen

Vandaag deel ik graag woorden die niet de mijne zijn, maar die vaak zoveel herkenbaarheid in zich dragen dat ze het wel zouden kunnen zijn.

Bladerend in enkele poëziebundels begin ik te speculeren over hun ontstaan, voel ik berusting, ontreddering, maar verbaas ik mij vooral over hoe samensmeltingen van 26 letters zo kunnen betoveren.

De eerste twee gedichten komen uit de gedichtenbundel ‘Alles wacht op ons’ van Claire Vanden Abbeele. Een boekje waar ik enkele jaren geleden op de boekenbeurs toevallig tegenaan botste.

De laatste twee gedichten zijn van de hand van Lotte Dodion, woordkunstenares en oude studiegenote wiens literair parcours ik met graagte volg en lees.

 

Alles is tijdig tijdloos

Er lekken gaten in deze geleende tijd
medeplichtig aan de ontplooiing van mijn zelf.
Er ligt een waanzinnige samenhang tussen durende uren.
Door alles heen schemert verlangen dat duwt naar geluk.
Er wringt iets wat uitloopt op buigen of barsten.
Iets wat littekent of zalft.

Alles is tijdig tijdloos rakend.
Ik kan niet meer terug.
Ik wil niet meer terug.
Beroofd van mijn onschuld 
ben ik de gevangene van het meedogenloze weten 
dat de blutsen op mijn ziel
en de builen van mijn zijn
het manuscript van mijn leven voltooien.

Claire Vanden Abbeele (Alles wacht op ons)

 

 

Warm en weerloos

Herkenbaar en eenduidig schrijf je geschiedenis.
Je legt de dode plekken in mijn ziel bloot
alsof je nooit anders hebt gedaan dan dit eeuwige enige:
alles in een ander licht zetten
een spanningsboog trekken tot aan de pointe
bloedmooi afdalend naar die plek
waar alles van waarde opeenvolgend gelijktijdig
warm en weerloos is.

Claire Vanden Abbeele (Alles wacht op ons)

 

Bouwverlof

ik wil niet op ons terugkijken
als op een puinhoop
wij hebben elkaar nooit
met de grond gelijkgemaakt

nu staken we de werkzaamheden
verboden de werf te betreden
niets nog uitgetekend gepland
wij zijn braakland

maar trek dan je veiligste schoenen aan
durf weer op mijn grond te komen staan
tooi je twijfels als helm
en draag mij je stenen bij

ik wil niet af geraken
zonder jou

Lotte Dodion (Kanonnenvlees) 

 

Aansluiting gemist

we zullen zeggen 
dat je hoofd niet spoorde
je steeds van het een naar het ander
nooit ergens echt
je daar dan bij hebt neergelegd
als een uitroepteken
sorry dat ik zo in de weg lig

we zullen zeggen
dat we het niet zagen komen
wij wijken niet af
verdwalen is een keuze

we zullen zeggen 
dat vertrekken zonder afscheid vluchten is
wie altijd heen en terug wil
is niet op weg is de weg kwijt
het is een kwestie van tijd tot
iedereen bestemming bereikt

er is maar zoveel vertraging
die we kunnen verdragen

Lotte Dodion (Kanonnenvlees) 

 

Hebben jullie nog gedichtentips? Ik word graag geïnspireerd!

Lana x

 

Published by

Lana

Flashes of Realness heet in het echte leven gewoon Lana Partous, is 31 zomers jong en reeds even lang nieuwsgierig, enthousiast en meevoelend, maar ook onrustig, ongeduldig en soms te betrokken. Ze houdt van de verhalen achter een gezicht, kattengespin in de ochtend, echtheid, een (sportieve) uitdaging, gesprekken opvangen (of afluisteren) en de magie van een kop koffie. Ze heeft het minder begrepen op oppervlakkigheid, empatisch onvermogen, over een overweg rijden en het feit dat dagen een einde kennen. Ze gelooft in de kracht van dankbaarheid en positiviteit, in evenwicht, in woorden als medicijn, dat elke kleine overwinning het vieren waard is en dat onechtheid altijd een prijs heeft. Ze deelt graag ervaringen, woorden, onafgemaakte gedachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s