Mijn eerste trail run, oftewel modderdoop.

10 februari 2018. Boven mijn hoofd een stralende zon, onder mijn voeten een heerlijke mix van bosgrond met regen en gesmolten sneeuw: modder dus. Slijk. Bagger. Noem het zoals je wil, maar alleszins niks wat lekker loopt.  Het contrast met het verwarmende winterzonnetje kon niet groter zijn. Hier en daar hoor ik onheilspellende gesprekken. Dat het parcours loodzwaar is, dat er gevreesd wordt voor blessures. Ik sta aan de start en heb al water in mijn schoen. Gelukkig weet ik nog niet dat ik de komende 21 kilometer met natte voeten zal lopen.

Dit is nog maar mijn tweede halve marathon en mijn allereerste trail run. ‘Ik heb weer iets in mijn hoofd gehaald’, denk ik. Maar niet zonder reden. Of laat ons zeggen: met meer dan enkel de reden van zelfkwelling en het verleggen van mijn grenzen, deze keer. Ik moest en zou iets lopen op 10 februari. Dit is namelijk de dag waarop mijn meterke 100 jaar geworden zou zijn. Niet dat zij iets had met lopen ofzo, maar ik wil gewoon iets doen voor haar. Iets lastig, omdat zij het ook vaak lastig had de laatste jaren.

IMG_7773

En dan wordt het startschot gegeven. Een hoopje nog op elkaar gepakte lopers en modder, dat is om problemen vragen. Na nog geen kilometer gaat er al iemand onderuit. Toevallig een beer van een vent. Toevallig knalt hij ook tegen mijn arm, en kan ik mij met moeite recht houden. De toon is gezet. Aanvankelijk probeer ik nog zoveel mogelijk de diepe modder en plassen te ontwijken, maar na amper twee kilometer wordt het wel duidelijk dat dit niet zal lukken: water over de volledige breedte van de weg waar we hoe dan ook door moeten. Pijnlijke kreten weergalmen tussen de bomen, want dat ijswater tot over je enkels doet niet bepaald deugd. Ik kijk op mijn Polar en zie dat er nog maar twee kilometer achter ons liggen. Nog eens negen keer dit, denk ik. Dat lukt nooit. Héél even doemt de gedachte dat ik dit van niemand moét doen op in mijn hoofd. Maar dan denk ik aan meter, en dat opgeven geen optie is.

IMG_7788

Hoe meer kilometers op de teller, hoe meer bedreven ik raak in het rechtop blijven. Ik begin door te hebben hoe je met de modder moet omgaan, hoe ik mijn voeten moet plaatsen. Maar één ding is zeker: dit parcours is niet gemaakt voor gevoelige enkels. Stabiliteit in al je gewrichten trainen is trouwens iets wat elke trail runner kan gebruiken. Soms moet ik luidop lachen met mijn grappige pasjes, en al bij al vind ik het een wonder dat ik op die 21 kilometer niet één keer tegen de grond gesmakt ben.

Na kilometer acht begin ik echt te genieten van de omgeving; van de geur van bos, de zon door de bomen en fluitende vogeltjes. Wanneer ik exact in de helft ben, blijkt dat mijn meest enthousiaste (maar zieke) supporter Eelke er plots toch is! Haar gejuich geeft mij nieuwe energie, en met de wetenschap dat ik het parcours nu toch ken, begin ik optimistisch aan ronde twee. Maar na enige tijd begin ik het ploeteren toch te voelen in mijn benen. Ik sleur al de hele tijd het gewicht van natte schoenen mee, en telkens je voeten uit de modder moeten trekken is niet echt hetzelfde als je benen gewoon opheffen. De laatste kilometers ben ik dan ook aangewezen op doorbijten en stemmetjes in mijn hoofd het zwijgen opleggen. Ik denk weer aan meter, en hoe ze soms zo heeft afgezien en pijn gehad. ‘Daar is dit echt niks tegen’, denk ik. In de laatste bocht staan mijn supporters en sleep ik mij door de laatste meters. Aan de finish doet letterlijk alles pijn, maar wat ben ik blij dat ik dit gedaan heb! Alweer een grens verlegd. 😉 Gelukkige verjaardag, liefste meter.x

IMG_7779IMG_7790IMG_7789IMG_7778

 

Published by

Lana

Flashes of Realness heet in het echte leven gewoon Lana Partous, is 31 zomers jong en reeds even lang nieuwsgierig, enthousiast en meevoelend, maar ook onrustig, ongeduldig en soms te betrokken. Ze houdt van de verhalen achter een gezicht, kattengespin in de ochtend, echtheid, een (sportieve) uitdaging, gesprekken opvangen (of afluisteren) en de magie van een kop koffie. Ze heeft het minder begrepen op oppervlakkigheid, empatisch onvermogen, over een overweg rijden en het feit dat dagen een einde kennen. Ze gelooft in de kracht van dankbaarheid en positiviteit, in evenwicht, in woorden als medicijn, dat elke kleine overwinning het vieren waard is en dat onechtheid altijd een prijs heeft. Ze deelt graag ervaringen, woorden, onafgemaakte gedachten.

5 reacties op ‘Mijn eerste trail run, oftewel modderdoop.

  1. Hey Lana, de drempel is overwonnen. Dit wou ik al een resem blogs eerder kwijt, maar wat prijs ik mezelf toch gelukkig dat ik zo’n mooie zielen onder mijn familie mag rekenen…
    Ik lees je graag Lana. Al sinds Stille Helden, de eerste flash uit jouw pen die ik te lezen kreeg na een tip -Lana heeft iets moois geschreven, allee da vind ík toch- van je ma (je weet wel, degene van wie je o.a. je krullen, nieuwsgierigheid en misschien ook wel een groot deel van je realness geërfd hebt).
    Leesgierig naar meer,
    Tom

    Liked by 1 persoon

  2. Hey Lana! Amai, sterke prestatie! De ene keer gaat het al eens beter dan de andere en dat is ook volkomen normaal. Veel succes met jouw doel! Ik probeer dit jaar de 10km te halen. Begin dit jaar goed gestart, dan weer ziek geworden en een tijdje niet gelopen. Deze week voor het eerst terug gaan lopen en was wel oké… Ik kijk er al naar uit om te joggen in het lenteweer, dat motiveert me toch net iets meer :)!

    Liked by 1 persoon

    1. Dankjewel 🙂 Die 10km gaat jou zeker lukken! En goed weer helpt inderdaad wel aan de motivatie. Ik moet toegeven dat ik in de herfst en winter ook rapper een training oversla :p Veel succes met die 10! Zal je loopjes wel kunnen volgen via instagram 😉

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s