Mijn Thailand ABC in woord en beeld

Een reis hoort leuk te zijn. Van het begin tot het einde. Een aaneenschakeling van hoogtepunten in stijgende lijn en toe werkend naar een apotheose, als het even kan.

Wel, zo gaat het dus niet altijd. Om niet te zeggen zelden. Maar iets zegt mij dat velen van jullie dit zelf ooit wel al ondervonden hebben, vooral de iets avontuurlijkere reizigers onder ons.

Niet dat dit af te leiden valt uit de doorsnee Instagram feed (Ok ik pleit even schuldig, mijn verschrikkelijke uitslag heeft Instagram niet gehaald, ook niet met 1000 filters) en zelfs reisverslagen in besloten kring durven al eens wat verbloemd te worden, of vragen om een korrel zout of twee.

Nu hou ik niet zo van verbloemd. En mijn eten heb ik liefst met zout én peper. Daarom schreef ik ons Thailand ABC zoals het echt was. Een mooi begin, een moeilijker midden en een zonovergoten slot. Yin en Yang in één reis, om het met het boeddhisme te zeggen.

Aankomst: Onze aankomst kon niet beter. Mijn zus Daya en haar vriend Wouter hadden voor ons al een kamer geboekt in het hotel in Chiang Mai waar ze ook zelf verbleven. We konden meteen ontspannen na de lange reis, en zelfs het aperitief stond al klaar. 😉

Aapjes: Heel veel wilde dieren hebben we op onze reis niet gezien, maar wel wat allesbehalve schuchtere aapjes.

Aapjes

Bangkok: Hebben we meteen achter ons gelaten. Na een vlucht van Brussel naar Bangkok (met overstap in Zürich) vlogen we meteen door naar het noorden waar Daya en Wouter ons in Chiang Mai opwachtten. Terwijl voor velen een Thailandreis begint met het bezoeken van deze stad, hebben we nooit overwogen Bangkok op te nemen in onze planning. Ten eerste was onze reis daarvoor te kort, maar daarnaast trekt deze stad mij ook absoluut niet aan. Alle reizigers die we nadien tegenkwamen die wel halt gehouden hadden in Bangkok, bleken er achteraf spijt van te hebben.

Boeddhisme: Hoewel Thailand niet uitsluitend Boeddhistisch is, is het dat wel overwegend. En oh, wat kan ik mij vinden in veel elementen van deze religie. Ik denk dat iedereen, zeker ook zonder gelovig te zijn, iets aan het boeddhistisch gedachtengoed kan hebben.

IMG_3840

Chiang Mai: Stad in het noorden, en meteen onze eerste stop. Hoewel deze stad behoorlijk groot is -zelfs de op één na grootste van Thailand- voelt ze niet extreem druk aan. We verbleven een eindje buiten de stad, en zeker daar ervaar je bepaalde rust, natuurlijk leven en authenticiteit.

Chang Bier: Dit is het meest verkochte bier in Thailand, omwille van de prijs maar ook door het wat hogere alcoholpercentage. Persoonlijk vind ik dit bier echt lekker, en het past ook bij zowel een maaltijd als als aperitief (en digestief 😉 ). Chang betekent ‘olifant’ in het Thais. Misschien omdat een changover je de volgende dag het gevoel geeft alsof er een olifant over je heen is gelopen? Ik spreek voor alle duidelijkheid niet uit ondervinding.

IMG_3490

Chaloon: De naam van één van de honden des huizes in onze laatste verblijfplaats, sea flower bungalows. Sociaal en zot geval dat zich uren kon bezig houden met het ‘jagen’ op visjes in laagstaand water.

IMG_4223

Donkere wolken en Druilerigheid: Een beetje de rode draad doorheen toch iets minder dan de helft van onze reis denk ik. Altijd groot jolijt wanneer de zon kwam piepen, maar dit kon snel weer omslaan naar donkere wolken, zoals op de foto hieronder. Die dag is mijn camera nipt ontsnapt aan de verdrinkingsdood.

fullsizeoutput_16da

Ecotrekking: Vanuit Chiang Mai vertrekken we met een kleine groep en enkele gidsen op daguitstap. Na een korte stop op een lokale versmarkt, rijden we verder naar het noorden de bergen in. We bezoeken een onvervalst dorpje, trekken bergopwaarts door de jungle om boven een prachtig zicht te hebben op… de mist die over de rijstvelden hangt.. Helaas pindakaas, dat adembenemend uitzicht en dito foto’s zullen niet voor vandaag zijn. We krijgen wel een heerlijke maaltijd voorgeschoteld, en wanneer we nadien verder door rijstvelden terug naar beneden wandelen, is er van mist gelukkig geen sprake meer en worden we toch nog op een wondermooi panorama getrakteerd.

fullsizeoutput_170ffullsizeoutput_1712fullsizeoutput_1700fullsizeoutput_1707fullsizeoutput_16fafullsizeoutput_16f0fullsizeoutput_173b

Eilandliefde: Het klinkt een beetje truttig, maar we hebben echt, oprecht het meest genoten van eilandhangen en lekker niets doen. Onder een palmboom liggen met een goed boek op een prachtig strand en cocktail of kokosnoot in de hand. Even snorkelen als we daar zin in hadden, en nadien weer verder relaxen op het droge.

Full Moon Party: Koh Phangan staat bekend om haar Full Moon Parties. Strandfeesten die plaats vinden met (of rond) volle maan, die de hele nacht doorgaan tot de zon weer opkomt, en gekenmerkt worden door feestvierders in fluo-outfits. Toch is Koh Phangan méér dan dat. Zie wat lager 😉

Flexibel reizen: Wij kozen ervoor om flexibel te reizen. Alleen onze heen- en terugvlucht (en ons eerste hotel) lagen al vast. Voor de rest boekte ik alles ter plaatse. Binnenlandse vluchten, overnachtingen, ferry’s,… Het grote voordeel hieraan vind ik, is dat je niet ‘gebonden’ bent. We hadden wel ongeveer een idee hoe onze route er zou uit zien, maar wouden ook rekening kunnen houden met ons gevoel op een bepaalde plaats en de weersomstandigheden. Het nadeel is natuurlijk dat je onderweg nog veel aan het regelen bent. Dit geeft na een tijdje een iphone vol printscreens. 😉

 

Glimlach: Thai doen alles met de glimlach. Behalve een Thai met een ochtendhumeur. Maar zo ben ik er maar één tegengekomen.

Gratitude: Omdat de letter ‘D’ al voldoende bezet was, gebruik ik hier even het Engelse woord, eveneens om de Thai te omschrijven. Want ik vind dat deze mensen een enorme dankbaarheid uitstralen. Veel meer dan wij hier gewend zijn. ‘Khob khun kha’ (dankjewel) is dan ook iets wat je continu hoort in Thailand.

Honden: Eén van de mindere kanten van Thailand: de straathonden die je overal tegenkomt. Sommige van deze honden zijn relatief gezond en kunnen goed overleven, maar anderen hebben duidelijk hulp nodig. Ik ga nooit het beeld vergeten van een hond met een huidziekte die wezenloos voor zich uit starend midden op een drukke weg stond. Alsof hij het zelf genoeg geweest vond. Dààr doet mijn hart zeer van. En naast verdrietig maakte het mij ook enorm boos, al weet ik niet helemaal goed op wie of wat. Misschien op ons, verwende westerlingen die persé een rashond willen en maanden wachten op zo’n dier dat nog gefabriceerd moet worden (ja, gefabriceerd), terwijl er zoveel -even lieve en trouwe- hondjes rondlopen die zo dankbaar zouden zijn om een beetje liefde. Dat wringt in mijn hoofd. Dat is geen dierenliefde. Dat is ‘het beste’ willen voor jezelf.

IMG_3409

Irritatie: Teveel regenbuien na elkaar kunnen in combinatie met te weinig zon al eens hun effect hebben om mijn humeur. Zelfs een roze regenponcho hielp toen niet om mij wat op te vrolijken precies.

IMG_3519

Joviaal: Thai. Need I say more? Of om het met de woorden van mijn lieftallige reisgenote (na een paar mindere ervaringen) te zeggen: “Moest het eten hier niet zo lekker zijn, en de mensen niet zo sympathiek, dan had ik al naar huis willen gaan.”

Jetlag: Geen last van gehad na de heenvlucht (gelukkig maar), maar wel een dubbele portie gehad na thuiskomst. Oh boy.

Khao Sok & Koh Phangan: Voor mij dag en nacht verschil qua ervaringen. Het weer kan er ook wel voor iets tussen zitten, maar toch.

Over Khao Sok National Park las ik vooraf niets dan positieve dingen. Je vindt er één van de oudste regenwouden van onze planeet. De natuur is er prachtig: enorme kalksteen kliffen, een uitgestrekt blauw meer en unieke fauna en flora. Ik moet toegeven dat dit allemaal klopt. Maar tegelijk vonden we ook alles (zowel verblijfplaats als activiteiten) zeer toeristisch en duur in vergelijking met de andere plaatsen in Thailand waar we kwamen, wat voor mij wat afbreuk deed aan de gehele ervaring.

fullsizeoutput_171efullsizeoutput_1717fullsizeoutput_1709IMG_3530IMG_3545fullsizeoutput_1727

Het omgekeerde geldt voor Koh Phangan. Bekend -of berucht- voor haar Full Moon Parties, had ik niet de hoogste verwachtingen van dit eiland in de de Golf van Thailand. Je zou er last hebben van nachtlawaai en dronken toeristen die over het eiland zwalpen. Eerlijk: Weinig van gezien. Naar mijn idee beperkt deze overlast zich vooral tot Haad Rin (uiterste zuiden van het eiland, waar de Full Moon Parties plaats vinden). Enkel daar hadden we te maken met nachtelijke feestgeluiden. Op de rest van het eiland zijn we dit nooit tegengekomen, en zeker de westkust hebben we ervaren als zeer relaxed en rustgevend. Bovendien is dit eiland zeer goed voor ons geweest en heeft het ons overwegend zonnige dagen gegeven. Alleen al daarvoor een <3!

fullsizeoutput_1782

fullsizeoutput_1780fullsizeoutput_1784fullsizeoutput_1785fullsizeoutput_1708

Liam’s Guest House: Het allereerste guesthouse waar we verbleven en zeker een vermelding waard! Bovendien wordt het uitgebaat door Daphne, een sympathieke Antwerpse die alles doet om je verblijf zo aangenaam mogelijk te maken. Haar zoontje heet Liam en zo kwam deze plek aan haar naam.

Muggenbeten: Tja. Kan je al eens verwachten in tropische gebieden. Verbazingwekkend genoeg was het middel dat de muggen het beste weg hield een goedkoop spul uit de lokale supermarkt.

spray-insect-repellent-soffel-floral-fragrance-80ml

Muffe slaapkamers: Het absolute dieptepunt van onze reis bevond zich in Khao Sok. We kwamen er terecht in een kamer die ZO muf en vochtig was dat je droge kleren er zelfs nat werden, om nog maar te zwijgen van het afschrikwekkend effect van deze omgeving op mijn haar. 😉 Op onze volgende bestemming hebben we al onze kleren meteen laten wassen om de muffe geur eruit te krijgen.

Natuur: Tja, gewoon prachtig.

Oprecht en ondernemend: De Thaise bevolking heeft dit beide. We hadden zo goed als altijd het gevoel dat mensen het oprecht goed met ons meenden. Dat ze eerlijk waren, en niet opdringerig. Doorgaans krijg je niet de indruk dat ze ‘rijke westerlingen’ willen oplichten. Volgens mij hangt dit samen met het feit dat ze zelf ondernemend zijn. Iedereen (mannen én vrouwen) doet wel iets om de kost te verdienen: ze hebben een winkeltje, een geïmproviseerd wegrestaurant, geven toeristen massages of begeleiden uitstappen als gids.

Pad Thai en Pizza: Pad Thai is een typisch Thais gerecht met rijstnoedels, eieren, groentjes, pinda’s en limoen. Dit hebben we in allerlei varianten zeer vaak gegeten.

Maar één keer (ok nee, twee) na een uitgeregende dag namen we onze toevlucht tot pizza. Meeneem dan nog wel. Comfortfood in combinatie met een filmpje op Youtube. Héél onthais, ik weet het. Maar wel iets waar we beide nood aan hadden.

IMG_3601IMG_3424

Queeste: Met momenten leek onze reis een beetje een queeste naar de zon. Uiteindelijk werd die missie volbracht.

Rijstvelden: Van juni tot en met oktober (tijdens het regenseizoen dus) kan je deze eindeloze velden aanschouwen. Absolute rust en weidse uitzichten. De rijstvelden zijn trapsgewijs opgebouwd en er ligt een ingenieus, eeuwenoud irrigatiesysteem aan ten grondslag.

fullsizeoutput_173ffullsizeoutput_173cfullsizeoutput_1738fullsizeoutput_173b

Songthaews & Scooters: Typische vervoermiddelen in Thailand. Songthaews zijn open taxi’s. Nee, niet cabrio-style. Dat ‘open’ bevindt zich aan de zijkanten, niet bovenaan. 🙂

Het scooter rijden was een heel avontuur, aangezien we dat beide nog nooit gedaan hadden. Hoewel ik graag zelf wou rijden, moest ik toegeven dat Leen hier gewoon beter in was, dus heb ik ons leven maar in haar handen gelegd in plaats van in het mijne. 😉

IMG_3380

Tempel: We bezochten slechts één tempel. En dat bleek dan nog een Chinese te zijn. Bij de ingang kregen we fruit, waarvan ik vermoed dat het de bedoeling was dat we het offerden. Maar dat leek ons zo zonde en we wisten ook niet goed waar het te leggen aangezien er nergens andere bananen te bespeuren waren. Ik wacht nog steeds op de wraak van de boeddha…

fullsizeoutput_1719

Uitslag: In tropische gebieden durf ik al eens last krijgen van warmte uitslag. Dat had ik twee jaar geleden in Costa Rica al ondervonden, en dus was ik voorbereid. Gewapend met een lotion van de apotheker die hiertegen moest helpen had ik bij de eerste tekenen nog de hoop ze te kunnen bestrijden. Helaas bleek dat spul niet opgewassen tegen een uitslag van deze omvang. Hieronder een ongecensureerde foto. 😉

fullsizeoutput_1434

Verjaardag vieren: Onze 31ste verjaardag vierden mijn twinnie en ikzelf in de rijstvelden van Chiang Mai. En ’s avonds met een Changske 😉 Ongetwijfeld onze meest bijzondere verjaardag samen. Twee dagen later scheidden onze wegen en gingen we elk een andere kant uit. Hierop kwam later wel nog een grappig en onverwacht vervolg. Meer tekst en uitleg bij de letter Z. 😉

IMG_3425

Weersvoorspellingen: Hebben we meer gecheckt dan goed was.

Xenofiel: Woorden met een X zijn doorgaans moeilijk te vinden, maar niet in dit geval. Xenofiel betekent volgende de dikke Van Dale ‘welgezind tegenover buitenlanders en vreemdelingen’. En dat is de Thaise bevolking zeker. Bovendien hebben ze een soort fierheid die maakt dat ze je hun land willen leren kennen.

Yogaminded: Yoga wordt in Thailand traditioneel goed beoefend. In bepaalde streken kom je dan ook veel scholen tegen. Als yogaliefhebber kan ik dat alleen maar appreciëren. 🙂

Zon & Zusterhereniging: De zon kregen we uiteindelijk nog vaker te zien dan we gedacht hadden, en op het einde nam onze reis een grappige wending. We hadden al in het Noorden afscheid genomen van Daya en Wouter, en dachten hen pas in België terug te zien. Door een wijziging in hun route kwamen ze uiteindelijk op onze laatste volledige dag aan in Koh Phangan in Sea Flower Bungalows waar ook wij zaten. Er was nog tijd voor een zwemmeke (of zeg maar: avonturen op woeste zee), een laatste avondmaal én een ontbijt samen. En zo was de cirkel rond.

 

En dan nu nog énkele foto’s om het af te leren 😉

fullsizeoutput_16cfIMG_4791IMG_4793IMG_4792

Foto credits voor de laatste foto’s zijn voor de geweldige Colibright. 😉


 

 

 

Laplandliefde ♡

Omdat de redenering ‘eerst werken en dan plezier’ duidelijk wat teveel in mijn systeem verankerd zit -Klinkt dat bekend in de oren, of ben ik de enige die dit vroeger geleerd heeft?- heb ik een deal gesloten met mezelf: Vanaf nu moet ik minstens één keer per week wanneer ik thuis kom van het werk even gaan zitten alvorens ik weer in actie schiet met sporten, koken of andere activiteiten. Een half uurtje lezen of iets neerschrijven, of desnoods wat voor mij uit staren, zo moeilijk kan dat toch niet zijn? -Al weet ik nu al dat het mij gek genoeg wél moeite zal kosten om niet te vervallen in die gewoonte. Maar ik merk de laatste tijd dat mijn expressieve, creatieve kant steeds luider begint te roepen IK WIL OOK AANDACHT, omdat ik haar simpelweg teveel onderdruk. En geef toe, wie wordt er nu gelukkig van het afvinken van louter praktische taken van zijn to do list? Ok ja, sommige mensen misschien. Maar niet ik.

Dus bij deze wat aandacht voor het betekeniszoekende kind in mij dat dolgraag wil vertellen over haar avonturen.

En dat laatste avontuur begon op maandag 3 april want toen trokken we naar Lapland!

Na een vlucht via Stockholm naar Kiruna, stapten we de bus op richting Särkimukka. Onderweg weerklonken enthousiaste kreten wanneer de eerste wilde

 

rendieren werden gespot. Eens aangekomen op onze bestemming – de Pinetree lodge – was het eerste wat opviel hoe stil het daar was. Het besneeuwde landschap katapulteerde ons een paar maanden terug in de tijd en zorgde zowaar voor een laat kerstgevoel.

De volgende ochtend trokken we erop uit met de huskyslee. Na een vliegende start -Vijf enthousiaste husky’s die naar hun zin al veel te lang hebben moeten wachten trekken namelijk niet echt geleidelijk aan op 🙂 – werd ik overvallen door een gevoel van absolute vrijheid: Een weids wit landschap zo ver je kijken kan, en enkel het geluid van de slee die over de sneeuw glijdt, gewoonweg zalig! Alleen wanneer we even moeten stilstaan barst er een blafconcert los. Deze hondjes willen namelijk blijven lopen en hebben een energie en uithoudingsvermogen om jaloers op te zijn. Halverwege onze rit stoppen we voor een pauze met warm bessensap en een ‘kanelbulle’ (traditie tijdens elke activiteit hier, zo blijkt) en wisselen bestuurder en passagier elkaar af. Deze keer hoef ik enkel te zitten en kan ik nog meer rondkijken. Ik maak niet enkel foto’s met mijn camera, maar probeer ook zoveel mogelijk indrukken vast te leggen in mijn geheugen; dit is sowieso een film die ik nooit zal vergeten.

Eens terug aangekomen bij de lodge, beslissen we om de volgende dag tijdens onze vrije voormiddag nog eens op pad te gaan met de huskyslee. Dit was té leuk om niet een tweede keer te doen. En tja, nu we hier toch zijn he… 😉

De rest van de dag gaan we langlaufen, iets drinken in de gezellige ‘Brown Bear Bar’ en laten we ons bedienen van een heerlijk avondmenu (al moet ik er mij wel even over zetten dat rendier en eland hier tot de vaste ingrediënten behoren).

Om 21u30 staat er een noorderlichtwandeling gepland, waarbij we op sneeuwraketten wandelen naar een plaats met zo goed als geen strooilicht. Om iets te zien moet er natuurlijk wel activiteit zijn én niet teveel bewolking. Bewolking die avond: 100%. Het enige licht dat we dus zien, is dat van onze hoofdlampen. Ik ben ‘lichtelijk’ (no pun intended) teleurgesteld, want ik wil hier niet weg zonder dat ik het lichtspel heb mogen aanschouwen. De noorderlicht mythes die de gids vertelt, terwijl we zittend op rendierhuiden ons verwarmen aan een kampvuur, maken gelukkig veel goed.

Omdat de bewolking deels zou wegtrekken, besluiten we onze wekker om 2u ‘s nachts te zetten. We worden de volgende ochtend pas weer wakker omdat ‘iemand’ blijkbaar de wekker heeft afgeduwd. Niet erg, horen we nadien van anderen die wel waren opgestaan: Er was toch niets te zien.

Dag drie van ons avontuur gaan we niet alleen huskysleeën, maar maken we de Lapse paden ook onveilig op een sneeuwscooter. Doordat het de vorige dag wat gedooid had en enkel de bovenste sneeuwlaag weer bevroren is, geraakt er geregeld een scooter in de ‘diepe sneeuw’ verzeild. Maar geen nood: met een man of vijf krijgen we deze wel weer aan wal. Geen probleem voor ons, gespierde motards die we zijn.

Intussen check ik iets meer dan goed is mijn aurora borealis-app. Vanavond zie ik namelijk als erop of eronder: Dit is de meest zonnige dag tot nu toe. Als we nog een lichtspel willen zien, dan moet het vanavond gebeuren. Met een aantal Belgen die ook in de lodge verblijven, spreken we af om om 22u te vertrekken richting een open, donkere plek. We installeren ons statief en dan is het afwachten. En vooral veel flauwe mopjes maken over dingen die we zogezegd zien verschijnen, kwestie van de tijd te doden.

Na dik anderhalf uur wachten zien we een grijze vlek verschijnen, die duidelijk verschilt van de wolken. Stilaan begint iedereen wat hoop te krijgen.. Om zeker te zijn dat dit weldegelijk het noorderlicht is, trekken we foto’s: In de meeste gevallen is dit fenomeen immers feller te zien op camera dan met het blote oog. Dat komt doordat enerzijds de sensoren in de digitale camera’s gevoeliger zijn dan ons blote oog, en daarnaast ook door de langere belichtingstijd.

En ja hoor, we zien een vage groene streep! Er is dus iets op komst. Denken we. Hopen we. En liefst voordat de wolken de hemel sluiten, pretty please! Maar de minuten die daarop volgen, blijven we met onze eigen kijkers enkel een grijze vlek zien die van vorm verandert, maar niet van kleur. Opnieuw een lichte teleurstelling in de groep: We zijn naar hier gekomen om méér dan enkel het fotografisch noorderlicht te zien..

En dan plots, na tien minuten niets, barst er een magisch lichtspel los! Geen aarzeling meer. ‘Hier ben ik dan, ik heb lang genoeg met jullie voeten gespeeld’, denkt Miss Borealis (want met zo’n wispelturig gedrag is het ongetwijfeld een vrouw, en ‘Aurora’ klinkt nu ook niet bepaald mannelijk). Bijna een uur lang mogen we genieten van dit wonderlijk fenomeen. De Oooh’s en Aaah’s vliegen door de lucht als muzikale ondersteuning bij de dans van het poollicht tussen miljoenen sterren. Die avond voel ik mij ZO voldaan. En dankbaar, vooral heel dankbaar. Gelukzalig vallen we in slaap.

De volgende dag gaan we rendieren spotten: nog maar eens een bijzondere ervaring, die mij weer één doet voelen met de natuur. En zo komt het dat ik niet meer naar huis wil. Dat ik mij nog even wil wentelen in de rustgevende landschappen en de oorverdovende stilte. Het gevoel van nog één keer draaien voor je moet opstaan.

8 levenslessen die je van surfen kan leren

Begin november vertrok ik naar het mooie Lagos in de Algarve, Portugal.

Het plan: Een weekje surfen en yoga. Mij uitleven en ontspannen onder een nog warme zon, terwijl in België de herfst al begonnen was.

Hoewel ik ook van de herfst hou, heb ik ieder jaar het gevoel dat ik ‘nog even weg moet’, alvorens een lange, donkere winterperiode aanbreekt. Deze keer was ik mijn herftsdipje voor door in augustus een surftrip te boeken bij Chicks on waves.

Je leest het goed: Chicks. Women only dus. Niet dat ik één van deze vrouwen al kende of zelfs maar kon surfen, maar het concept sprak mij alleszins aan. Yoga, gezond eten en surflessen met andere vrouwen, gegeven door vrouwen. Ook in het surfwereldje durft geldingsdrang onder mannen al eens voorkomen, en als beginner (en vrouw) leren surfen in een omgeving met door zichzelf gepercipieerde ‘stoere’ surfboys: no thanks. 😉

Bovendien heerst er op mijn werk soms al een voldoende machocultuur, waardoor ik niet bepaald de nood voel dit daarbuiten nog eens extra op te zoeken. Geef mij maar wat inner food in plaats van uiterlijk vertoon.

Eens geland in Faro, en een taxi-trein-bus rit verder, bereik ik mijn eindbestemming Lagos.

Wat-Een-Paradijs! De lodge waar we verblijven ligt ietwat afgelegen, aan een prachtig, ongerept strand. Met dit uitzicht en de zon op mijn gezicht wil ik mij gerust iedere ochtend in de meest onmogelijke yoga posities wringen.

Ook het surfen doet mij ongelooflijk veel deugd.

Zelfs als ik er van de 10 keer 9 niet in slaag om nog maar recht te gaan staan. –  Voor een keer vind ik plezier in het oefenen. In het geduldig proberen en blijven proberen. En ook wel in de euforie wanneer het mij lukt om de volle 5 seconden mijn evenwicht te bewaren en ik als een surfgodin over de golven zweef, om vervolgens even elegant en glansrijk ten onder te gaan.

Zelfs als er even geen golven zijn. -Er bestaan ergere dingen dan dobberend op azuurblauw water de kliffen en stranden van de Algarve te bewonderen.

Zelfs als er tevéél golven zijn – Stiekem vindt het innerlijke kind in mij het wel geestig om te vechten met een onstuimige zee en zich volledig uit te leven. Bovendien is het een heerlijk gevoel om even compleet ‘weggespoeld’ te worden. Alsof alles wat er uit moet, wordt meegenomen door de golven en ik plots weer wat lichter ben.

Keihard voelen dat je leeft. Dàt gevoel dus.

Terwijl ik daar in de zee lag te dobberen, worstelen, spelen en ook wel een beetje te surfen, schoten realisaties door mijn hoofd, over hoeveel overeenkomsten er eigenlijk bestaan tussen surfen en het leven op zich. Dit zijn volgens mij een aantal levenslessen die surfen je kan leren:

  1. Veel vallen en evenveel opstaan

Alles wat nieuw en onbekend is en nog geleerd moet worden, gaat met vallen en opstaan. Heel letterlijk dan in het geval van surfen. Je kan simpelweg geen goede surfer worden zonder eerst heel veel gevallen te zijn. Waarom verwachten we dan voor fases die nieuw zijn in ons leven (eerste relatie, eerste job, eerste kind,…) van onszelf dat we alles meteen moeten weten, kunnen en perfect uitvoeren? Geef jezelf vaker een schouderklopje voor het rechtklauteren na een val.

 

  1. Focus je op waar je naartoe wil gaan

Bij surfen is niet enkel je lichaamshouding, maar ook de richting waarin je kijkt en de positie van je hoofd belangrijk. Kijk je op het moment dat je recht komt naar je surfplank, dan ga je onder. Kijk je omhoog, dan ga je vooruit. Hetzelfde geldt wanneer je wil draaien naar links of rechts: Focus je niet op waar je naartoe wil, dan zullen jij en je plank ook niet die richting uit gaan…

Wees dus gefocust op je doel, en look up!

 

  1. Kijk naar jezelf in plaats van naar wat anderen doen

Wat ik merkte tijdens de lessen was dat ik soms zat te kijken naar hoe anderen het deden. Vooral de iets meer ervaren surfers dan. Ik probeerde daar iets uit te leren, maar wat heel vaak gebeurde terwijl mijn aandacht bij de andere surfers zat, was het volgende: Ik miste zelf een goede golf OF ik werd gewoon weggespoeld. 😉

Als je vooruit wil geraken, focus dan op jezelf in plaats van voortdurend om je heen te kijken naar wat anderen doen.

Waarmee ik natuurlijk niet wil zeggen dat je elkaar niet mag bewonderen en aanmoedigen. Tuurlijk wel! Maar zorg gewoon dat je intussen ook zelf je hoofd boven water houdt.

 

  4. Zie de golven, en leer hoe je ermee om moet gaan

Dat er op zee golven zijn, vinden we vrij evident. Maar in ons leven verwachten en hopen we vaak op plat, rustig water –of alleszins op niet té hoge golven- en dat is niet realistisch. Het eerste wat we dus moeten doen is erkennen dat het leven bestaat uit cycli, net als de zee. De volgende stap is leren surfen. 😉

Want gebeurtenissen zijn als golven: Soms zie je ze niet aankomen. Soms word je overspoeld. Soms wordt een kleine golf plots veel groter en krachtiger dan je dacht, maar ook het omgekeerde kan: Een enorme golf in de verte kan uitdoven eens ze jou bereikt. Leer de soorten golven kennen, en anticipeer.

 

  1. Wees kritisch, kies de juiste golf

Golven moet je uitkiezen. Niet elke golf is geschikt om op te surfen. Als je probeert te surfen op alle golven, verpil je energie.

Leer inschatten op welke golven jij kan surfen.

Of als je dit verder doortrekt: Welke activiteiten, mensen, omgevingen,…. geven jou energie en stuwen je vooruit in plaats van energie te kosten? Dàt zijn jouw goede golven..

 

  1. Leer geduld hebben

Deze les is vrij voor de hand liggend en zeker voor mezelf een goede reminder. 🙂

Zonder een minimum aan geduld kom je nergens.

 

  1. Het belang van evenwicht

Veel in het leven heeft te maken met evenwicht. Je evenwicht vinden en (vooral) behouden is niet altijd even makkelijk. Het goede nieuws is dat ook dit iets is wat je kan leren. Zowel het letterlijke als het figuurlijke evenwicht.

 

  1. Splits moeilijke dingen op in kleinere stapjes

Er is niemand die voor het eerst met z’n surfplank de zee in liep en 5 minuten later kon surfen. Daarvoor is deze sport veel te complex. Als je gecompliceerde dingen moet doen, splits je deze beter op in kleinere stapjes. Om te surfen gaat dit zo:

 

-Concentreer je eerst op het ‘paddlen’: Op je surfplank liggen en ‘roeien’ met je armen wanneer er een goede golf aan komt.

-Eens de eerste stap goed gaat, werk dan aan de houding van je armen om rechtop te komen.

-Combineer nu beide stappen.

-Oefen het plaatsen van je achterbeen.

-Combineer de eerste drie stappen.

-Oefen het plaatsen van je voorste been.

-enzovoort..

 

Net zo lang tot je alles in een vloeiede beweging kan.

Om nu nog te antwoorden op een vraag die ik vaak kreeg: Nee, ik kon na een week écht nog niet surfen. Maar ik heb wel veel geleerd, en mij vooral verschrikkelijk goed uitgeleefd. What more could I wish for? 🙂

Reizen & relaxen

Na een drukke meimaand heb ik eindelijk nog eens tijd om iets te schrijven. Naar aanleiding van onze citytrip naar Kopenhagen begin deze maand wou ik graag eens iets posten over reizen in het algemeen en wat dit voor mij betekent.

Voor heel wat mensen is reizen een keer per jaar er tussenuit zijn, een paar weken weg naar een zonnige bestemming, voor sommigen zelfs elk jaar opnieuw dezelfde. Hoewel het vertrouwde misschien iets geruststellends mag hebben, spreekt het nieuwe en onbekende mij sterker aan en vind ik het ook maar zonde om van zo’n grote planeet slechts een miniem gedeelte gezien te hebben (De gedachte dat ik op bepaalde plaatsen in de wereld nooit zal komen beangstigt mij soms zelfs ietwat :-))

Voor mij is reizen naast ontspannen ook leren –ja, ik heb nu eenmaal die nood om overal iets uit te halen -. Terugkomen met meer inzichten en wijsheid dan waarmee ik vertrok, goed omgaan met onverwachte omstandigheden en af en toe eens uit mijn comfort zone gepushed worden, daar hou ik van. Dingen die je nadien kunnen helpen, ook wanneer je niet reist. En elke vorm van reizen kan jou iets leren, zelfs een korte citytrip.

Enkele lessen die ik leerde tijdens eerdere reizen:

Geduldiger zijn. Hoewel ik nog véél zal mogen reizen eer ik de opperste staat van geduld bereik, lukt dit me beter dan vroeger. Uren vastzitten in een luchthaven omdat je vlucht vertraging heeft, wachten tot een Costa Ricaanse stortbui gepasseerd is om je tocht verder te zetten, plots ziek worden en je reisschema moeten aanpassen,… Allemaal niet leuk, maar dat zijn dingen die gebeuren wanneer je reist. Je kan er het beste van maken of je humeur erdoor laten verknallen, it’s up to you.

Je perspectief bijstellen. Dit is voor mij persoonlijk wat ik het meest waardeer aan de wereld verkennen. Hoe je het ook draait of keert, zelfs de meest open minded persoon heeft een gekleurde en (al dan niet zeer) beperkte kijk op het leven. Dit is heel normaal, aangezien onze directe omgeving het referentiekader is dat het meeste invloed uitoefent en we dit ook het vaakst hanteren. Maar terechtkomen in een cultuur die afwijkt van de onze, met andere gewoontes en andere overtuigingen dwingt je naar jezelf en ons Westers leven te kijken vanuit een soort helikopterperspectief. Het plaatst dingen in een context en niet zelden heb ik gedacht ‘zo kan het dus ook’, zonder daar een waardeoordeel aan vast te hangen. Niet beter, niet slechter, maar gewoon anders. Geregeld helikopteren, oftewel in- en uitzoomen vind ik trouwens ook buiten het reizen een goede gewoonte: het verruimt je blik en helpt je relativeren.

Vaker verwonderd zijn. Een reuzenschildpad eieren zien leggen op het strand, een colibri die op je hand komt zitten, een adembenemend natuurlandschap aanschouwen,… Het mogen dan dingen zijn waar we niet dagelijks mee te maken krijgen, maar ze hebben er wel mede voor gezorgd dat ik ook hier in België vaker verwonderd kijk naar de natuur en hoe mooi die soms in elkaar zit. Hoe bloemen en groenten groeien, hoe machtig ingenieus een spinnenweb kan zijn. Niet dat het mij voordien niet verwonderde, maar nu brengt het meer kinderlijk enthousiasme in mij naar boven. Lang leve de verwondering!

Simpele dingen herwaarderen. Een warme douche bijvoorbeeld, na dagen koud water. Droge kleren wanneer je een zoveelste regenbui over je hoofd gekregen hebt (voor wie begint te vermoeden dat ik regen aantrek: correct). Een frituurbezoek bij thuiskomst. Sommige dingen ga je weer meer appreciëren als je ze even hebt moeten missen.

Ook in Kopenhagen had ik zo’n paar realisaties. De eerste heeft te maken met vervoer en hoe wij ons in België verplaatsen. Veel-te-vaak met de auto. Dat is in Kopenhagen als fietshoofdstad van de wereld wel even anders. Toegegeven: De wegen zijn ginds wel veel beter voorzien op hele peletons fietsers, en de kans dat je door een gejaagde buschauffeur ei zo na van je stalen ros gemaaid wordt, is heel wat geringer dan op onze Vlaamse wegen. Vanzelfsprekend krijg je dan ook meer volk gemotiveerd om zich per fiets te verplaatsen. Maar misschien kan het ook omgekeerd werken: Als we nu eens met z’n allen massaal de fiets op springen en zo zelf een noodzaak aan meer en betere fietspaden creëren, een beetje zoals koning auto ons dwingt na te denken over alternatieven?

Ok, misschien is dit wishful thinking, maar in elk geval: ik vond het heel aangenaam om Kopenhagen te ontdekken per fiets. Het geeft een gevoel van vrijheid je op deze manier doorheen een onbekende stad te begeven: Je kan gaan waar je wil, bent niet gebonden aan uren en routes van het openbaar vervoer en je voelt je meer onderdeel van de stad. Héérlijk. Het heeft me er sowieso toe aangezet ook in België de auto weer vaker te laten staan voor kortere afstanden.

Iets anders wat Kopenhagen me -opnieuw- geleerd heeft is dat ik naar mijn gevoel moet luisteren, in het moment leven en vaker mijn planning loslaten. Ik heb nogal de neiging mijn dagen heel vol te steken en to do-, to see- en to read-lijstjes te maken. Klinkt het herkenbaar? 🙂 Ongetwijfeld voor velen. Dat weekend was het prachtig weer. Op voorhand had ik elke dag enkele bezienswaardigheden op het programma gezet en de meest efficiënte route er naartoe uitgestippeld. Enkele van die activiteiten hebben we uiteindelijk niet gedaan omdat we beiden vooral zin hadden in een combinatie van deze bezoekjes met daarnaast ook véél relaxen. De sfeer opsnuiven (niet letterlijk in ons geval) in hippie town Christiania, met een fles rosé in een parkje gaan zitten, picknicken aan het mooie fort Kastellet en met blote voeten op de rand van de kade voorbijvarende bootjes en mensen gadeslaan.

Vaak is less echt more, ook op citytrip.

Hieronder Kopenhagen in enkele beelden, met ook de mooie scandinavische stijl van het Airbnb appartement waar we verbleven!